Panama

Μια στενή λωρίδα γης συνδέει δύο ωκεανούς, και η ζούγκλα πιέζει από τις δύο πλευρές. Τα πλοία περνούν μέσα από μια σειρά κλειδώσεων ενώ τσικνιάδες παρακολουθούν από την άκρη των μάγγροβ, και η χώρα η ίδια φαίνεται να υπάρχει στο χώρο ανάμεσα στις αφίξεις και τις αναχωρήσεις.

Το Παναμά αλλάζει καθώς κινείστε μέσα από αυτό. Η πρωτεύουσα βρίσκεται στον Ειρηνικό, μια πόλη γυάλινων πύργων και παλιών ξύλινων κτιρίων όπου ο αέρας μυρίζει αλάτι και ντίζελ και μαγειρεμένες μπανάνες. Προς τα δυτικά, το έδαφος ανυψώνεται σε υψίπεδα όπου καφές καλλιεργείται στη σκιά ψηλότερων δέντρων, και η θερμοκρασία πέφτει αρκετά ώστε να το προσέξετε. Οι πόλεις εδώ—Boquete, Volcán—έχουν τη δυσκολία των μέρων όπου οι άνθρωποι ήρθαν για να μείνουν παρά να περάσουν. Ακόμη πιο δυτικά, η περιοχή Darién παραμένει σε μεγάλο βαθμό χωρίς δρόμους, ένας τεράστιος πράσινος χώρος όπου η ζούγκλα δεν έχει καθαριστεί και το σύνορο με την Κολομβία είναι μια γραμμή σε έναν χάρτη παρά ένας φράχτης. Προς τα ανατολικά, το αρχιπέλαγος San Blas ανήκει στο λαό των Guna, που έχουν τη δική τους κυβέρνηση και τη δική τους τρόπο να κάνουν τα πράγματα. Τα νησιά είναι χαμηλά και πυκνά φυτεμένα με φοίνικες καρύδας, και το νερό ανάμεσά τους είναι ρηχό και καθαρό. Βόρεια της πρωτεύουσας, η ακτή της Καραϊβικής είναι διαφορετική πάλι—πιο υγρή, πιο άγρια, με το Colón στο κέντρο της, μια λιμνούπολη που φαίνεται να ανήκει περισσότερο στη θάλασσα παρά σε οποιοδήποτε έθνος.

Μια μέρα στο Παναμά Σίτι ξεκινά νωρίς. Οι δρόμοι γεμίζουν με ανθρώπους που κινούνται ανάμεσα στο παλιό τέταρτο και το νέο, ανάμεσα στη ζώνη του καναλιού και παντού αλλού. Περπατάτε μέσα από το Casco Viejo, όπου τα κτίρια είναι βαμμένα σε ξεθωριασμένα χρώματα και οι δρόμοι είναι αρκετά στενοί ώστε να μπορείτε να αγγίξετε και τους δύο τοίχους. Μέχρι το μέσον της πρωΐας η ζέστη είναι συμπαγής. Βρίσκετε ένα καφέ όπου σερβίρουν παχύ μαύρο καφέ και τρώτε ένα γλυκό γεμάτο με τυρί. Το απόγευμα περνά αργά—ίσως κάνετε μια βόλτα με βάρκα για να δείτε τις κλειδώσεις του καναλιού από το νερό, παρακολουθώντας τα τεράστια πλοία να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν στις θάλαμες, ή περπατώντας στη βροχερή δάση όπου το θόλωμα είναι τόσο πυκνό που το μεσημέρι φαίνεται σαν λυκόφως. Το βράδυ, η πόλη δροσίζεται ελαφρώς. Οι άνθρωποι συγκεντρώνονται σε πάρκα και πλατείες. Το φως αλλάζει σε χρυσό και μετά σε σκοτάδι πολύ γρήγορα. Στα υψίπεδα, ο ρυθμός είναι πιο αργός. Περπατάτε ανάμεσα σε φάρμες καφέ και δάση νεφών. Ο αέρας είναι αρκετά λεπτός ώστε να το προσέξετε. Τη νύχτα, η θερμοκρασία πέφτει και κοιμάστε κάτω από μια κουβέρτα. Στα νησιά, ο χρόνος κινείται σύμφωνα με τις παλίρροιες και τον καιρό. Κολυμπάτε σε νερό τόσο καθαρό που μπορείτε να δείτε την άμμο δέκα μέτρα κάτω. Τρώτε ψάρι που πιάστηκε εκείνο το πρωί. Οι μέρες έχουν μια απλότητα που φαίνεται σκόπιμη.

Ο λόγος να μείνετε είναι η αίσθηση ότι βρίσκεστε σε ένα σημείο διασταύρωσης—όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά πολιτισμικά και οικολογικά. Η χώρα περιέχει πολλαπλότητες σε ένα μικρό χώρο. Μπορείτε να είστε στη ζούγκλα και να μην δείτε κανέναν, ή στην πόλη και να νιώσετε το βάρος του παγκόσμιου εμπορίου. Μπορείτε να ταξιδέψετε ανάμεσα σε αυτούς τους κόσμους σε λίγες ώρες. Η ακτή της Καραϊβικής και η ακτή του Ειρηνικού δεν είναι το ίδιο μέρος. Τα βουνά δεν είναι τα χαμηλά εδάφη. Τα ιθαγενή εδάφη δεν είναι οι mestizo πόλεις. Το Παναμά δεν επιλύει αυτές τις διαφορές σε μια μόνο εικόνα. Τις κρατά όλες ταυτόχρονα, και αυτή η πολυπλοκότητα είναι αυτό που σας φέρνει πίσω.