Diana

Η Ντιάνα αλλάζει γρήγορα καθώς προχωράς μέσα της. Γύρω από την πρωτεύουσα, Antsiranana, η γη είναι επίπεδη και πολυσύχναστη, με αποχρωματισμένες από τον ήλιο αποικιακές προσόψεις κατά μήκος του λιμανιού, οικογένειες Sakalava και Antankarana στους πάγκους και την έντονη μυρωδιά του πετρελαίου και του ψητού καλαμποκιού. Όταν κινηθείς προς την ενδοχώρα, η ατμόσφαιρα γίνεται πιο δροσερή και πράσινη. Το Montagne d'Ambre υψώνεται σε τροπικό δάσος, όπου ο δρόμος στριφογυρίζει μέσα στην ομίχλη, καταρράκτες πέφτουν σε σκιερές λίμνες και ο αέρας μεταφέρει το υγρό άρωμα των φύλλων που σαπίζουν. Προς το νότο, το έδαφος σκληραίνει σε ξηρό, ρωγμαλέο μασίφ Ankarana, όπου τα ποτάμια έχουν σκάψει σπηλιές και ο βράχος έχει διαβρωθεί σε λεπτές, σαν λεπίδα, σχηματισμούς που ονομάζονται tsingy. Κάθε διαδρομή απαιτεί κάτι διαφορετικό από τον ταξιδιώτη: υπομονή στον δρόμο του λιμανιού, προσεκτικό βηματισμό στο δάσος και φακό κεφαλής για τις σπηλιές.

Μια μέρα εδώ μπορεί να ξεκινήσει πριν κάψει ο ήλιος. Φύγε νωρίς από την πόλη, ενώ τα ψαράδικα εξακολουθούν να ξεφορτώνουν στην προβλήτα και οι μικροπωλητές στοιβάζουν με προσοχή τις ντομάτες και τα φυστίκια τους σε τακτικούς σωρούς. Ο δρόμος προς τα βόρεια περνά από ξερά χωράφια και μικρά χωριά με πλεκτούς τοίχους, μέχρι το Ramena, όπου η άμμος είναι απαλή και ανοιχτόχρωμη και οι ψαράδες μπαλώνουν τα δίχτυα τους δίπλα σε ζωγραφιστές πιρόγες. Το μεσημεριανό είναι απλό: ό,τι έφερε εκείνο το πρωί η θάλασσα, ψημένο στα κάρβουνα και φαγωμένο με τα χέρια, ενώ η παλίρροια τραβιέται πίσω πάνω από τον ύφαλο. Το απόγευμα, η θάλασσα προσφέρει μια άλλη μορφή ηρεμίας. Το νερό είναι αρκετά διαυγές ώστε να διακρίνεις τα κοράλλια και τα ψάρια που σπεύδουν γύρω τους, ενώ τα νησιά του κόλπου κάθονται χαμηλά και πράσινα στον ορίζοντα, αρκετά κοντά ώστε η διαδρομή με το σκάφος να μοιάζει με μια σύντομη δουλειά.

Όποιος έχει περάσει χρόνο σε αυτή την περιοχή καταλαβαίνει γιατί το όνομά της ακούγεται περισσότερο σαν πρόσκληση παρά σαν προορισμός. Ο ασβεστόλιθος, το δάσος και η θάλασσα δεν είναι ξεχωριστά αξιοθέατα προς σημείωση. Συνδέονται μεταξύ τους, έτσι ώστε ένα πρωινό στους λόφους μπορεί να τελειώσει με αλμύρα στο δέρμα σου, και ένα απόγευμα στην ακτή να ανοίγει στο δροσερό σκοτάδι μιας σπηλιάς. Αυτό που μένει στο τέλος δεν είναι τόσο ένας κατάλογος τόπων όσο η αίσθηση μιας γης που αλλάζει συνεχώς όψη, και η επιθυμία, μόλις φανεί ο δρόμος προς το νότο, να γυρίσεις πίσω και να δεις τι κρύβει η επόμενη στροφή.