Aττική

Η Αττική αλλάζει με κάθε λίγα χιλιόμετρα που διανύει κανείς με το αυτοκίνητο, αν και οι αλλαγές αυτές αφορούν λιγότερο το τοπίο και περισσότερο τον τρόπο που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη γη. Το κέντρο της Αθήνας είναι πυκνό και θορυβώδες, με πολυκατοικίες στοιβαγμένες πάνω στη ράχη της Ακρόπολης και με τον βόμβο των μηχανακίων σε κάθε στενό δρομάκι. Όταν κανείς κατευθυνθεί βορειότερα, η διάθεση μαλακώνει. Η Κηφισιά έχει σκιερές λεωφόρους, παλιές βίλες πίσω από σιδερένιες πύλες και καφενεία όπου οι άνθρωποι μένουν για μία ώρα πάνω από έναν καφέ. Προς τη δύση, η γη γίνεται βιομηχανική και πρακτική γύρω από τον Πειραιά, όπου οι γερανοί, τα containers και οι προβλήτες των πλοίων κάνουν το λιμάνι να μοιάζει πρώτα απ' όλα με χώρο δουλειάς και μετά με θέα. Ανατολικά της πόλης απλώνεται η επίπεδη και ξερή Μεσόγεια, ενώ στις πλαγιές του Πεντελικού διακρίνονται τα ωχρά σημάδια των μαρμαρορυχείων. Πιο νότια, η ακτή ανοίγεται σε κολπίσκους, και τα νησιά του Σαρωνικού, η Αίγινα και οι Ύδρα, βρίσκονται ανοιχτά σαν μια χωριστή χώρα.

Μια μέρα εδώ μπορεί να ξεκινήσει στις γυμνές πλαγιές του Υμηττού, όπου ο θυμάρι και το άγριο φασκόμηλο κολλάνε στα παπούτσια σου, ενώ η πόλη απλώνεται από κάτω σε έναν θάμπο από λευκό και τερακότα. Μέχρι το μεσημέρι μπορεί κανείς να βρεθεί στα σοκάκια της Πλάκας, περνώντας δίπλα σε πάγκους με δερμάτινα σανδάλια και τενεκεδάκια με μπαχαρικά, ή να στέκεται στην κεντρική αγορά ανάμεσα σε ψαράδες που φωνάζουν το πρωινό τους ψάρεμα. Το απόγευμα, ο δρόμος τρέχει νότια κατά μήκος της ακτής, περνώντας από την μικρή λιμνοθάλασσα της Βουλιαγμένης, όπου το νερό είναι τόσο διαυγές που φαίνεται ο βράχος από κάτω, και συνεχίζει ως το Σούνιο, όπου οι γκρεμοί πέφτουν κατακόρυφα σε μια θάλασσα που αλλάζει χρώμα με τα σύννεφα. Το βράδυ μπορεί να φέρει μια σύντομη διαδρομή με το πλοίο από τον Πειραιά, με τη βάρκα να κυματίζει απαλά καθώς τα φώτα της ηπειρωτικής χώρας σβήνουν και το νησιώτικο λιμάνι αναδύεται μέσα από το σκοτάδι.

Αυτό που μένει μαζί σου είναι η αντίθεση ανάμεσα στους πολυσύχναστους δρόμους και στους ανοιχτούς χώρους, που βρίσκονται σε απόσταση μιας ώρας ο ένας από τον άλλον. Η Αττική δεν προσφέρει μία και μοναδική κάρτ ποστάλ. Προσφέρει μια αλληλουχία τοπίων, το καθένα με τον δικό του ρυθμό, και η ακτή είναι το κομμάτι που κάνει τον υπόλοιπο τόπο να φαίνεται πως κερδίζεται. Όταν φεύγεις στο τέλος της μέρας, βρίσκεις τον εαυτό σου να σχεδιάζει ήδη την επιστροφή, να θέλει ένα ακόμα πρωινό στον λόφο, ένα ακόμα απόγευμα στην άκρη του νερού και ένα πιο αργό βράδυ σε ένα από εκείνα τα καφενεία του βορρά, όπου κανείς δεν φαίνεται να βιάζεται να γυρίσει σπίτι.