Costa Rica

Η κραυγή ενός πιθήκου howler σχίζει το φως της αυγής στο δάσος της Χερσονήσου Osa—ένας ήχος παλαιότερος από την ανθρώπινη εγκατάσταση, ακόμη πιο δυνατός από οποιαδήποτε μηχανή. Η Κόστα Ρίκα είναι μια χώρα που επέλεξε να κρατήσει τη δική της άγρια φύση ζωντανή ενώ χτίζει γύρω της.

Το έδαφος αλλάζει καθώς κινείσαι μέσα από αυτό. Στο βορειοδυτικό τμήμα, το Guanacaste είναι χώρα κτηνοτροφίας και ξηρού δάσους, όπου η γη γίνεται ωχρή και τα δέντρα χάνουν τα φύλλα τους κατά τη διάρκεια της εποχής. Ο αέρας έχει γεύση σκόνης και καπνού από καμένα χωράφια. Κινούμενος νότια κατά μήκος της Ειρηνικής ακτής, το δάσος πυκνώνει, η βροχόπτωση αυξάνεται, και το τοπίο γίνεται ένα τείχος πράσινου που φαίνεται να αναπνέει. Τα κεντρικά ορεινά εδάφη ανυψώνονται προς τα εσωτερικά—ένας πιο δροσερός κόσμος φυτειών καφέ και δάσους νεφών όπου η ομίχλη κολλάει στις κορυφές και τα χωριά κάθονται σε κοιλάδες που μυρίζουν γη και υγρά φύλλα. Η πλευρά της Καραϊβικής είναι διαφορετική πάλι: ένας τόπος επίμονης βροχής, φυτειών μπανάνας και κατοικημένων περιοχών Creole όπου ο ρυθμός επιβραδύνεται και το φως παραμένει μαλακό ακόμη και το μεσημέρι. Η νότια ζώνη, γύρω από το Puerto Jiménez και το Uvita, αισθάνεται σαν το άκρο της χώρας—πιο άγρια, λιγότερο κατοικημένη, όπου η ζούγκλα συναντά τη θάλασσα χωρίς καμία συμβιβασμό ανάμεσά τους.

Στο San José, η πρωτεύουσα κάθεται στο δικό της κλίμα, μια πόλη στενών δρόμων και απότομων λόφων όπου η κυκλοφορία κινείται σε ρεύματα και οι αγορές υπερχειλίζουν από προϊόντα που κατέβηκαν από τις φάρμες εκείνο το πρωί. Περνάς δίπλα από αποικιακά κτίρια και σύγχρονα γραφεία στο ίδιο τετράγωνο. Τα μικρότερα χωριά—Monteverde, La Fortuna, Dominical—έχουν το δικό τους ρυθμό. Στο La Fortuna, το ηφαίστειο Arenal ανυψώνεται πάνω από όλα, μια σταθερή παρουσία που διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι μιλούν για τον τόπο τους. Οι ημέρες δομούνται από το φως εδώ: η αυγή έρχεται γρήγορα, το σούρουπο έρχεται στις έξι, και οι νύχτες είναι μεγάλες. Στην ύπαιθρο, κινείσαι μέσα από τοπίο που ακόμη διαπραγματεύεται—δάσος που καθαιρέθηκε για λιβάδι, λιβάδι που επιτρέπεται να επιστρέψει στο δάσος, ποτάμια που ρέουν καθαρά ή καστανά ανάλογα με τις βροχές. Το έργο της γης είναι ορατό: άνθρωποι που κινούνται μέσα από φυτά καφέ σε απότομες πλαγιές, άμαξες βοδιών σε αγροτικούς δρόμους, ο ήχος των μαχαιριών στη βλάστηση.

Αυτό που κρατάει τους ανθρώπους εδώ δεν είναι η ιδέα του τόπου αλλά το γεγονός του. Η Ειρηνική ακτή στο Uvita έχει ένα κοράλλι και ένα βραχώδες σημείο όπου το νερό γίνεται βαθύ μπλε, και μπορείς να σταθείς εκεί και να νιώσεις τη σπονδυλική στήλη της χώρας—τα βουνά πίσω σου, ο ωκεανός μπροστά, το δάσος και στις δύο πλευρές. Η ακτή της Καραϊβικής κοντά στο Puerto Limón είναι πιο αργή, οι παραλίες πιο σκούρες, ο αέρας πιο βαρύς. Η Χερσόνησος Nicoya έχει ένα ιδιαίτερο φως, μια ιδιαίτερη ακινησία. Τίποτα από αυτά δεν είναι συσκευασμένο. Η χώρα έχει κάνει μια επιλογή να προστατεύσει το δάσος και τη άγρια ζωή της, και αυτή η επιλογή διαμορφώνει τα πάντα—τους δρόμους που δεν πάνε παντού, τα χωριά που παραμένουν μικρά, την αίσθηση ότι κινείσαι μέσα από ένα μέρος που ανήκει στον εαυτό του πρώτα. Αυτό είναι αυτό που σε μένει: η γνώση ότι η κραυγή του πιθήκου howler θα είναι ακόμη εκεί αύριο, και την επόμενη ημέρα, επειδή αυτή η χώρα αποφάσισε ότι κάποια πράγματα έχουν περισσότερη σημασία από την ανάπτυξη.