United Arab Emirates

Ένας Βεδουίνος βοσκοπουλάει καμήλες σε αμμόλοφους χρώματος σκουριάς ενώ γερανοί κατασκευής υψώνονται στον ορίζοντα πίσω του, και τα δύο πραγματικά, και τα δύο τώρα.

Τα Εμιράτα απλώνονται σε ένα φάσμα εδάφους και χρόνου. Στα δυτικά, κοντά στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία, κυριαρχεί το Κενό Τέταρτο—άμμος που εκτείνεται χωρίς διακοπή, όπου το φως αλλάζει χρώμα κάθε ώρα και η σιωπή έχει βάρος. Αυτό είναι το παλαιότερο μέρος της χώρας, γεωλογικά και αισθητικά. Κινούμενοι ανατολικά προς την ακτή, το τοπίο θραύεται σε χαλικώδη πεδία και αλυκές, και ξαφνικά εμφανίζεται η θάλασσα, και μαζί της, οι πόλεις. Το Αμπού Ντάμπι κάθεται στην ακτή με το βάρος της κυβέρνησης πίσω του, οι ευρείες λεωφόροι και τα τυπικά κήπη του αντανακλούν μια σκόπιμη όραση. Πιο βόρεια, το Αג'μάν και το Ουμ αλ Κουβάιν παραμένουν μικρότερα, λιγότερο μετασχηματισμένα, τα αλιευτικά τους σκάφη εξακολουθούν να είναι ορατά στα λιμάνια. Το Ντουμπάι έχει γίνει κάτι εντελώς διαφορετικό—μια πόλη που ξαναέγραψε τον εαυτό της, όπου τα παλιά σουκ εξακολουθούν να υπάρχουν στη συνοικία του κρήκ αλλά περιβάλλονται τώρα από πύργους που φαίνεται να δοκιμάζουν τους νόμους της φυσικής. Πέρα από το Ντουμπάι, η ακτή γίνεται πιο πράσινη. Το Ρας αλ Χαΐμα και η Φουτζάιρα αντικρύζουν την πλευρά του Ινδικού Ωκεανού της χερσονήσου, τα βουνά τους υψώνονται στο εσωτερικό, ο χαρακτήρας τους διαμορφώνεται από διαφορετικούς ανέμους και παλαιότερες εμπορικές διαδρομές.

Μια μέρα στο Αμπού Ντάμπι ξεκινάει νωρίς. Η ζέστη φτάνει πριν από τα πλήθη. Το Μεγάλο Τέμενος Σεΐχη Ζάγιεντ ανοίγει στο πρωινό φως, το λευκό μάρμαρό του και η μπλε πλακόστρωση αντανακλούν τον ουρανό. Τα προαύλια είναι τεράστια και δροσερά. Μέχρι το μέσο της πρωΐας, ο ρυθμός της πόλης καθιζάνει σε εργασία και εμπόριο. Το Corniche τρέχει κατά μήκος του νερού, γραμμένο με φοίνικες και παγκάκια όπου οι άνθρωποι κάθονται στη σκιά. Στο εσωτερικό, η έρημος ξεκινάει σχεδόν αμέσως—μπορείς να οδηγήσεις είκοσι λεπτά από το κέντρο της πόλης και να βρεθείς μόνος με αμμόλοφους και τον ήχο του ανέμου. Στο Ντουμπάι, η μέρα κινείται πιο γρήγορα. Τα σουκ στο Ντέιρα ανοίγουν νωρίς, τα στενά τους περάσματα γεμάτα με σκόνη μπαχαρικών και τις κραυγές των πωλητών. Το χρυσό λάμπει σε κάθε βιτρίνα. Το απόγευμα, τις νεότερες συνοικίες της πόλης γεμίζουν άνθρωποι που κινούνται μεταξύ κλιματιζόμενων χώρων. Η παραλία υπάρχει αλλά φαίνεται περιστασιακή στις κάθετες φιλοδοξίες της πόλης. Στα μικρότερα εμιράτα, ο χρόνος κινείται διαφορετικά. Το corniche της Φουτζάιρας είναι πιο ήσυχο. Τα βουνά στο εσωτερικό είναι προσβάσιμα—μπορείς να περπατήσεις σε αυτά, να βρεις χωριά όπου ο ρυθμός δεν έχει επιταχυνθεί. Το παλιό φρούριο του Ρας αλ Χαΐμα εξακολουθεί να στέκεται, και τα wadi που κόβουν το εσωτερικό γεμίζουν με νερό μετά από σπάνιες βροχές, μετατρέποντας το τοπίο προσωρινά πράσινο.

Η ακτή εδώ δεν είναι χωριστή από τη χώρα—είναι εκεί που ξεκίνησε η χώρα. Η θάλασσα έφερε εμπόρους, μαργαριτάρια και σύνδεση. Τώρα φέρνει κατοίκους που κολυμπούν νωρίς το πρωί πριν η ζέστη γίνει απόλυτη. Οι αμμόλοφοι στο εσωτερικό έχουν τη δική τους λογική. Μια διαδρομή στο Κενό Τέταρτο στο ηλιοβασίλεμα δείχνει ένα τοπίο που δεν έχει αλλάξει για αιώνες, ακόμη και καθώς η χώρα γύρω του μετασχηματίζεται. Η αντίφαση δεν επιλύεται· υπάρχει όπως υπάρχει η ίδια η χώρα. Η επιθυμία να παραμείνεις δεν προέρχεται από την απόδραση αλλά από τη σύγκρουση αυτών των πραγμάτων—το αρχαίο και το επιταχυνόμενο, η σιωπή και ο θόρυβος, η άμμος που θυμάται και το γυαλί που αντανακλά. Η χώρα δεν κρύβει τι είναι. Δείχνει τον εαυτό της ξεκάθαρα, σε όλες τις αντιφάσεις της, και σε ζητάει να το κατανοήσεις.