England

Η Αγγλία δεν αλλάζει σταδιακά, αλλά απότομα, και οι μεταβολές έρχονται μαζί με τον δρόμο. Στο βορρά η γη στενεύει σε λόφους και ψηλά λιβάδια, όπου ο άνεμος πιέζει τα πάντα και τα αγροικία είναι χτισμένα χαμηλά και τετράγωνα απέναντί του. Όταν περάσεις τη ραχοκοκαλιά των Πεννίνων, οι κοιλάδες ανοίγονται σε μια πιο απαλή χώρα με βοσκοτόπια, ξερολιθιές και λιβάδια δίπλα στα ποτάμια, με μια υπομονή που ταιριάζει σε περιπατητές που αγαπούν να σταματούν συχνά. Πιο νότια, το Μέσο Αγγλικό Ντεμπάνο ισοπεδώνεται σε πύργους καναλιών και πλατείες αγορών, μια περιοχή πρακτικού τούβλου και ήσυχης βιομηχανίας. Τα κιμωλιώδη υψίπεδα του νότου κυλούν καθαρά και γυμνά πάνω από τις φραγές, με τις μακριές σκιές τους να σημαδεύουν τα παλιά μονοπάτια, ενώ η Ανατολική Αγγλία απλώνεται ανοιχτή και τεράστια κάτω από έναν ουρανό που μοιάζει να έχει τεντωθεί. Η Δυτική Χώρα στενεύει προς τη χερσόνησό της, και η αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα άκρο μεγαλώνει με κάθε στροφή.

Μια μέρα που περνάς οπουδήποτε στην Αγγλία συνήθως ξεκινά από μια πόλη της αγοράς. Στις κοιλάδες αυτό μπορεί να σημαίνει μια πλακόστρωτη πλατεία με έναν πέτρινο σταυρό, μια ουρά στον φούρνο που κινείται με τον ρυθμό της κουβέντας, και έναν χασάπη που ξέρει από ποια φάρμα προέρχεται κάθε αρνί. Οι πόλεις με καθεδρικό, όπως το Ντάραμ ή το Λίνκολν, υψώνονται πάνω από τις στέγες τους με μια βαρύτητα που κάνει τους δρόμους από κάτω να φαίνονται οικείοι κατά σύγκριση. Πέτρινες εκκλησίες στέκονται στη μέση των χωραφιών, με τα νεκροταφεία τους να γέρνουν ελαφρά καθώς σταθεροποιείται το έδαφος. Προς την ενδοχώρα τα ποτάμια διαβαίνουν βοσκοτόπια δίπλα στο νερό, όπου οι τσικνιάδες στέκονται ακίνητες για πολλή ώρα, και τα μονοπάτια τα διασχίζουν με ξύλινα σκαλοπάτια λαξευμένα λείες από γενιές ποδιών.

Η ακτή δίνει στην Αγγλία τις πιο έντονες αντιθέσεις της. Στην ακτή του Νορθάμπερλαντ τα κάστρα στέκονται απέναντι στην ανοιχτή θάλασσα και η άμμος απλώνεται για μίλια χωρίς ένα κτίριο στο οπτικό πεδίο. Κατά μήκος της Ιουρασικής ακτής του Ντόρσετ, οι γκρεμοί αποκαλύπτουν στρώσεις βράχου που διαβάζονται σαν τις σελίδες ενός πολύ παλιού βιβλίου, και οι κυνηγοί απολιθωμάτων περπατούν στη γραμμή της άμπωτης με το κεφάλι σκυμμένο. Πιο δυτικά, τα κορνουαλλικά λιμάνια κρύβονται σε απότομες κοιλάδες, με τα σκάφη τους τραβηγμένα ψηλά πάνω από τη στάθμη της παλίρροιας, και τα μονοπάτια των γκρεμών σε περνούν δίπλα από μηχανοστάσια με τις καμινάδες τους ακόμα όρθιες στα ακρωτήρια. Τίποτα από αυτά δεν φαίνεται ξεχωριστό από την ενδοχώρα. Η ίδια πέτρα, οι ίδιες φραγές και ο ίδιος ξηρός καιρός απλώνονται πάνω και από τα δύο, και ένα μόνο απόγευμα μπορεί να σε μεταφέρει από τους λόφους στη θάλασσα χωρίς το τοπίο να χάσει ποτέ το νήμα του.

Οι περισσότεροι επισκέπτες φεύγουν από την Αγγλία με μια λίστα από μέρη που σκόπευαν να δουν και με λίγα που δεν περίμεναν να θυμούνται. Αυτό που μένει είναι η αίσθηση ότι βρέθηκες σε μια χώρα που κρατά την ιστορία της κοντά στην επιφάνεια, στους τοίχους, στα σχέδια των χωραφιών και στις καμπάνες των εκκλησιών που ηχούν σε όλη την κοιλάδα. Είναι εύκολο να σχεδιάσεις στο μυαλό σου μια επόμενη επίσκεψη, να περπατήσεις ξανά το ίδιο δρομάκι με καλύτερο φως και να διαλέξεις διαφορετικό μονοπάτι πάνω από το ρείκι. Η επιθυμία να μείνεις σπάνια αφορά μία μόνο θέα. Προέρχεται από τον τρόπο με τον οποίο το ένα τοπίο δίνει τη θέση του στο άλλο, και από την αίσθηση ότι υπάρχει πάντα κι άλλο, λίγο πιο πέρα από την επόμενη στροφή του δρόμου.