Canary Islands

Η περιοχή δεν μοιάζει με έναν μόνο τόπο. Η Λανθαρότε, το ανατολικότερο νησί, είναι χαμηλή και διαμορφωμένη σαν γλυπτό, με χωράφια από ηφαιστειακή στάχτη χωρισμένα σε τετράγωνα από ξερολιθιές· ο χαρακτήρας της οφείλεται στον καλλιτέχνη Θέσαρ Μανρίκε, ο οποίος τοποθέτησε τα λευκά σπίτια και τα σημεία θέασης μέσα στη λάβα αντί να τα χτίσει απέναντί της. Η Φουερτεβεντούρα είναι πιο πλατιά και πιο έρημη, ένα τοπίο από ωχρές πεδιάδες και μακριές παραλίες όπου ο άνεμος κάνει το μεγαλύτερο μέρος της κουβέντας. Κινούμενοι προς τα δυτικά, το έδαφος ανεβαίνει. Το Τενερίφη κυριαρχείται από το Τεΐδε και τις κορυφογραμμές του κρύου βράχου, με πευκοδάση στις πλαγιές και χωριά με μπαλκόνια βαμμένα σε μπλε και πράσινα. Η Λα Γκομέρα και η Λα Πάλμα είναι μικρότερες και πιο απότομες, κομμένες από φαράγγια, με δάση δαφνοειδών που συγκρατούν την υγρασία των νεφών του εμπορικού ανέμου που ανεβαίνουν στις πλαγιές. Η Γκραν Κανάρια χωρά ολόκληρη την ποικιλία σε ένα μόνο τοπίο: πεύκα βουνού στο κέντρο, πεζούλες με καλλιέργειες στις πλαγιές, και έπειτα οι αμμόλοφοι της Μασπαλόμας που συναντούν τη θάλασσα.

Μια μέρα εδώ συνήθως αρχίζει σε ένα μέρος και τελειώνει κάπου που δεν μοιάζει καθόλου με εκείνο. Μπορεί να ανέβεις με το αυτοκίνητο από την ακτή προς τα πευκοδάση, όπου ο αέρας δροσίζει και το μαύρο έδαφος γίνεται κόκκινο χώμα, και να περπατήσεις ανάμεσα σε παλιά κανάρια πεύκα των οποίων οι βελόνες μυρίζουν έντονα στον ήλιο. Μέχρι το απόγευμα μπορεί να βρίσκεσαι στη Λας Πάλμας, στην παλιά συνοικία Βεγκουέτα με τα ξύλινα σκαλιστά μπαλκόνια και τις πέτρινες αυλές, με τις πόρτες του καθεδρικού ναού ανοιχτές προς το δρόμο. Το βράδυ, μια βόλτα στους αμμόλοφους δείχνει τη θάλασσα να κυλά σε μακρείς σχηματισμούς κάτω από έναν ουρανό που αλλάζει χρώμα κάθε λίγα λεπτά. Στη Λα Γκομέρα, οι άνθρωποι ακόμη μιλούν μεταξύ τους από τη μία κοιλάδα στην άλλη με το σίλμπο, μια σφυριχτή γλώσσα που ταξιδεύει πιο μακριά από μια φωνή, και το να την ακούς από μια βεράντα είναι μία από τις πιο ήσυχες εκπλήξεις της περιοχής.

Αυτό που μένει μαζί σου είναι ο τρόπος με τον οποίο η γη διατηρεί τον δικό της ρυθμό. Ο Ατλαντικός είναι αρκετά κρύος ώστε να κάνει τους ντόπιους να συσπώνται και αρκετά ζεστός ώστε τα παιδιά να κολυμπούν, και τα αλιευτικά λιμάνια μυρίζουν ακόμη αλάτι και πετρέλαιο την αυγή. Το να φύγεις από μια ακτή εδώ δεν είναι ποτέ ένας καθαρός αποχαιρετισμός. Η μαύρη άμμος μπαίνει στα παπούτσια, το σύννεφο μένει πίσω σου στην κορυφογραμμή, και η κορυφή συνεχίζει να εμφανίζεται στον καθρέφτη πολύ αφότου ο δρόμος έχει στρίψει μακριά. Είναι εύκολο να φανταστείς την επιστροφή: στις ίδιες σκούρες παραλίες, στα ίδια χωράφια λάβας και στα ίδια λαμπερά νερά που φαίνεται να μην τελειώνουν ποτέ.