Kalkara

Η τοποθεσία αλλάζει καθώς προχωράς μέσα της. Προς την ενδοχώρα, οι δρόμοι είναι στενοί και πυκνοί, με σπίτια σε σειρά των οποίων τα βαμμένα ξύλινα μπαλκόνια γέρνουν πάνω από το πεζοδρόμιο και σχεδόν ακουμπούν απέναντι στο σοκάκι. Εδώ ο ρυθμός ανήκει στους κατοίκους: μια πόρτα αφημένη ανοιχτή, ένα ραδιόφωνο που παίζει κάπου ψηλά, το αργό τρίξιμο μιας καρέκλας πάνω στην πέτρα. Κοντά στο νερό ο χαρακτήρας μετατοπίζεται προς τη δουλειά. Ο κόλπος εξακολουθεί να είναι τόπος όπου οι άνδρες μπαλώνουν δίχτυα και στοιβάζουν κασόνια, και η μυρωδιά του πετρελαίου και του αλατιού είναι πιο έντονη από κάθε άρωμα που βγαίνει από τα σπίτια. Πιο μακριά, προς το υψηλότερο έδαφος και τα παλιά οχυρώματα, οι δρόμοι χαλαρώνουν και η θέα ανοίγει, και η πυκνοκτισμένη πόλη παραχωρεί τη θέση της σε θάμνους, ξερολιθιές και έναν ορίζοντα που τρέχει ευθύ προς την ανοιχτή θάλασσα.

Μια μέρα εδώ ξεκινά με τη βόλτα προς τον κόλπο, περνώντας από την εκκλησία και τις καμπάνες της, και με έναν καφέ που πίνεται όρθιος ή καθιστός σε ένα απλό τραπέζι εκεί όπου η παραλία συναντά τον δρόμο. Από την άκρη της προβλήτας μπορείς να διαβάσεις ολόκληρο το Μεγάλο Λιμάνι: την πέτρα του Μπίρκου και του Σενγκλέα απέναντι, τους γερανούς και τα πλοία που κινούνται αργά πίσω τους, το πορθμείο που φαίνεται να μην σταματά ποτέ. Ανέβα προς την ακτή και το έδαφος γίνεται πιο τραχύ. Βραχώδεις πλάκες κατηφορίζουν προς τη θάλασσα, και στο σημείο όπου τα παλιά κανόνια εξακολουθούν να κοιτούν το νερό μπορείς να σταθείς στον άνεμο και να ακούσεις τα κύματα να δουλεύουν στη βάση του βράχου. Τίποτα δεν έχει οργανωθεί για σένα. Η μέρα φτιάχνεται από απλά πράγματα: ψωμί από ένα γωνιακό μπακάλικο, ένα παγκάκι στη σκιά, ο ήχος μιας μηχανής βάρκας που ανάβει κάτω.

Αυτό που μένει μαζί σου είναι πόσο κοντά βρίσκονται η εργαζόμενη πόλη και η ανοιχτή θάλασσα. Μπορείς να φύγεις από τον κόλπο με αλάτι στα παπούτσια σου και να βρεθείς ξανά ανάμεσα στα μπαλκόνια σε λίγα λεπτά, με τον θόρυβο του λιμανιού να σβήνει πίσω από μια γωνία. Η Καλκάρα δεν ζητά να θαυμαστεί. Ζητά μόνο να επιβραδύνεις, να κοιτάξεις την πέτρα και το νερό, και να προσέξεις πώς αλλάζει το φως ανάμεσα στα σπίτια και τη θάλασσα. Οι περισσότεροι επισκέπτες που έρχονται για ένα απόγευμα βρίσκονται να μένουν περισσότερο, διστακτικοί να ανέβουν πάλι προς τον κεντρικό δρόμο, σκεπτόμενοι ήδη το πρωί και τη θέα από την προβλήτα.