Bretagne

Ο χαρακτήρας της αλλάζει καθώς προχωράς προς τη δύση και τον νότο. Η βόρεια ακτή είναι ανοιχτή και εκτεθειμένη, με ροζ γρανίτη που αντιστέκεται σε έναν άνεμο που σπάνια κοπάζει, και χωριά που κοιτούν προς τη Μάγχη σαν να περιμένουν ένα πλοίο. Πιο δυτικά, στο Finistère, η γη στενεύει προς μια τραχιά άκρη όπου τα ερείκινα κατεβαίνουν ως τους γκρεμούς, και τα αλιευτικά λιμάνια μοιάζουν περισσότερο με τόπους εργασίας παρά με τοπία θέας. Ο νότος αλλάζει ξανά. Γύρω από τον Κόλπο του Μορμπιάν τα νερά είναι ήρεμα και παλιρροιακά, διάσπαρτα με μικρά νησιά, και η ακτογραμμή είναι μαλακή από καλάμια, αλατότοπους και οστρακοκαλλιέργειες. Στο εσωτερικό, στο Ille-et-Vilaine, η χώρα μαλακώνει σε φραγμένα χωράφια και στο αρχαίο δάσος του Brocéliande, όπου τα δέντρα μοιάζουν πιο παλιά από κάθε ιστορία που λέγεται γι' αυτά.

Μια μέρα εδώ μπορεί να ξεκινήσει στα τείχη της Saint-Malo, περπατώντας πάνω στα γρανιτένια τείχη ενώ η άμπωτη τραβιέται πάνω από την άμμο και αφήνει τα καράβια γερμένα στη λάσπη. Μέχρι το μεσημέρι μπορεί να βρεθείς στο Vannes, όπου οι μεσαιωνικοί δρόμοι είναι τόσο στενοί που αγγίζεις και τους δύο τοίχους ταυτόχρονα και η προβλήτα είναι γεμάτη κόσμο για το μεσημεριανό. Το απόγευμα, η Quimper ανταμείβει το αργό περπάτημα: οι καμπαναριοί του καθεδρικού πάνω από τον ποταμό Odet, η ζωγραφισμένη φαγεντιανή στις βιτρίνες των μαγαζιών και η μυρωδιά του βουτύρου από μια κρεπερί όπου τα γαλέτα από φαγόπυρο σερβίρονται διπλωμένα σε τετράγωνα. Έπειτα, το μονοπάτι της ακτής αναλαμβάνει, ανεβαίνοντας από ένα λιμάνι, ακολουθώντας την άκρη των γκρεμών με τις αγριόσκαλες και τις μικρές παραλίες όπου η θάλασσα είναι πράσινη πάνω από την ανοιχτόχρωμη άμμο, και το περπάτημα είναι τόσο δύσκολο που το βραδινό γεύμα έχει γεύση κερδισμένη.

Αυτό που μένει μαζί σου είναι ο τρόπος με τον οποίο η περιοχή διατηρεί τον δικό της ρυθμό. Το φως πάνω στον γρανίτη, ο ήχος των κάβων σε ένα ήσυχο λιμάνι, το ιδιαίτερο γκρι ενός βρετονικού πρωινού που καθαρίζει μέχρι τις έντεκα: αυτά είναι που κουβαλάς πίσω. Όταν μένεις περισσότερο, μαθαίνεις ποια κάλα προτιμούν οι ντόπιοι, ποιο δρομάκι οδηγεί στο εσωτερικό σε ένα ερειπωμένο παρεκκλήσι, και πώς μοιάζει η ακτή όταν δεν βρίσκεται κανείς άλλος πάνω της. Αυτός είναι ο λόγος για να επιστρέψεις στη Bretagne: να βρεθείς σε έναν τόπο όπου η θάλασσα και η γη ακόμα διαφωνούν μεταξύ τους, και να παρασυρθείς μέσα στη διαφωνία.