Catalonia

Katalonia zmienia swój charakter co kilka godzin jazdy. Na północy pirenejskie doliny kryją zimne rzeki, wioski o dachach krytych łupkiem i sosnowe lasy, które pozostają ciemne nawet w południe. Vall d'Aran leży po drugiej stronie gór, zwrócona ku północy, bardziej zielona i wilgotna niż jakiekolwiek inne miejsce w regionie. Im dalej na południe, tym kraj otwiera się na równiny Urgell i Segarra, gdzie suche pola pszenicy spotykają się z kanałami nawadniającymi, a niebo wydaje się szersze niż leżący pod nim ląd. Jeszcze niżej Delta Ebro rozpływa się w pola ryżowe, laguny i solniska, a ptaki unoszą się nad wodą długimi różowymi smugami. Pomiędzy tymi krańcami leży Barcelona, gęsty splot alei, fasad modernistycznych i wąskich gotyckich uliczek starego miasta, gdzie ulice zakręcają w miejscach, jakby nigdy nie były planowane.

Dobry dzień w regionie może zacząć się w Gironie, gdzie kolorowe domy nad brzegiem Onyar pochylają się nad wodą, a schody katedry wspinają się stromo ponad dawną dzielnicą żydowską. Powoli przejdź średniowiecznymi murami, a potem obierz drogę na wschód, ku Costa Brava. Wybrzeże to nie jedna plaża, lecz ciąg małych zatoczek, dębów korkowych zbiegających ku skałom i łodzi rybackich wyciągniętych rano na żwir. Cadaqués, na krańcu półwyspu Cap de Creus, ma białe domy piętrzące się na zboczu i wiatr, który przestawia wszystko po swojemu. Jedz prosto: chleb, anchois i grillowaną rybę, i patrz, jak światło zmienia się nad przylądkiem. Po południu drogi w głąb lądu prowadzą przez Priorat, gdzie tarasowe winnice trzymają się gleby łupkowej, która w słońcu wygląda niemal czarno, a wioski wydają się cichsze niż kiedykolwiek wybrzeże. Wieczorem wieże Sagrada Família widać z daleka, przypominając, że dzień przemierzył cały region, nigdy go nie opuszczając.

To, co pozostaje w pamięci, to poczucie, że Katalonia to kilka miejsc złożonych w jedno. Góry i morze, równina i delta, stolica, która na każdym rogu spiera się ze swoją historią, mieszczą się w odległości kilku godzin jazdy od siebie. Wybrzeże jest częścią tego obrazu, nie osobną atrakcją, lecz miejscem, gdzie długa linia brzegowa regionu spotyka jego wzgórza i miasta. Wyjeżdżając pod koniec dnia, łapiesz się na tym, że już planujesz kolejną trasę: inną dolinę, kolejną zatokę, wioskę, którą minąłeś bez zatrzymania. To pragnienie, by zostać, a przynajmniej wrócić, jest być może najuczciwszą miarą regionu, który nagradza cierpliwość i otwartą mapę.