Verenigde Staten

Een rode rotsformatie rijst op uit de woestijnvloer in Utah, gestreept met duizend jaar geologische tijd, terwijl ergens in hetzelfde land regen valt op het Pacifische Noordwesten en varens groeien in een gematigd regenwoud. De Verenigde Staten bevatten veelvouden.

Het land verschuift onder je terwijl je er doorheen beweegt. In het Noordoosten is het land oud en druk—steden gebouwd op koloniale fundamenten, bossen die zijn teruggekeerd na eeuwen van ontbossing, rivieren die tussen granieten oevers stromen. Het Midden-Atlantisch gebied draagt het gewicht van geschiedenis in baksteen en marmer, terwijl het Midwesten zich uitstrekt in landbouwvlaktes, waar de horizon een feit van het leven wordt en de hemel alles domineert. De Great Plains strekken zich westwaarts uit met een ander ritme, een landschap van gras en wind en afstand. Dan rijzen de Rockies op, een ruggengraat van graniet en hoogte die de lucht zelf verandert. Daarachter ligt het intermountain Westen—Utah, Nevada, Arizona—waar de aarde haar botten blootlegt in rood en oranje en paars, waar water kostbaar is en het licht scherp. De Pacifische staten zijn bijna hun eigen land, waar de bergen de oceaan ontmoeten en het klimaat mild en groen wordt. Het Zuiden draagt nog steeds zijn eigen karakter, vochtig en gelaagd met geschiedenis, met Spaans mos en levende eiken en een ander tempo.

In de steden begint de dag vroeg en gaat snel. De straten van New York vullen zich voor zonsopgang. De lakewind van Chicago snijdt door het raster van gebouwen. Denver zit hoog en helder, de bergen zichtbaar vanaf straten in het centrum. Los Angeles spreidt zich uit over een bekken, rijdt zijn ritme in de dag. In kleinere steden beweegt de dag anders—het koffiehuisje wordt een verzamelplaats, de hoofdstraat heeft nog steeds betekenis. Op het land rekt de tijd zich uit. In de woestijn Zuidwesten kan een dag voorbijgaan in stilte en hitte en de langzame beweging van schaduwen over steen. In de bergen wordt de dag gemarkeerd door hoogte en weer—wolken die 's middags opbouwen, licht dat elk uur verandert. In de bossen van het Pacifische Noordwesten is de dag groen en zacht, regen mogelijk op elk moment. De Great Plains bieden een ander soort eenzaamheid, waar het land open is en de hemel alles is.

Wat mensen doet blijven is niet één ding maar de accumulatie van verschil—het vermogen om wakker te worden in één landschap en in een geheel ander in slaap te vallen. De kusten zijn niet gescheiden van het land maar onderdeel van zijn karakter: de rotsachtige kusten van Maine, de barrière-eilanden van de Carolinas, de warme wateren van de Golfkust, de Californische kust waar kliffen de Stille Oceaan ontmoeten. De rivieren stromen er doorheen—de Mississippi, de Colorado, de Columbia—elk één ander verhaal. Het land is groot genoeg om tegenstrijdigheden te bevatten, om wildernis en steden, traditie en constante herinventing tegelijk vast te houden. Mensen blijven omdat er altijd nog een ander deel te ontdekken is, nog een manier waarop het land verandert, nog een manier waarop de dag zich anders voelt.