United States

Μια κόκκινη βραχώδης διαμόρφωση ανυψώνεται από το δάπεδο της ερήμου στη Γιούτα, διαγραμμισμένη με χίλια χρόνια γεωλογικού χρόνου, ενώ κάπου στη ίδια χώρα, η βροχή πέφτει στο Ειρηνικό Βορειοδυτικό και τα φτέρη μεγαλώνουν σε ένα εύκρατο τροπικό δάσος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες περιέχουν πολλαπλότητες.

Η χώρα κινείται κάτω από σας καθώς κινείστε μέσα από αυτήν. Στο Βορειοανατολικό, η γη είναι παλιά και συνωστισμένη—πόλεις χτισμένες σε αποικιακά θεμέλια, δάση που έχουν ξαναμεγαλώσει μετά από αιώνες καθαρισμού, ποτάμια που ρέουν ανάμεσα σε γρανιτικές όχθες. το Μεσοατλαντικό κρατά το βάρος της ιστορίας στο τούβλο και το μάρμαρό του, ενώ το Midwest εκτείνεται σε γεωργική επιπεδότητα, όπου ο ορίζοντας γίνεται γεγονός της ζωής και ο ουρανός κυριαρχεί σε όλα. Οι Μεγάλες Πεδιάδες εκτείνονται δυτικά με διαφορετικό ρυθμό, ένα τοπίο γρασιδιού και ανέμου και απόστασης. Στη συνέχεια ανυψώνονται τα Βραχώδη Όρη, μια σπονδυλική στήλη γρανίτη και υψομέτρου που αλλάζει τον αέρα. Πέρα από αυτά βρίσκεται η διαμεσοορεινή Δύση—Γιούτα, Νεβάδα, Αριζόνα—όπου η γη αποκαλύπτει τα κόκαλά της σε κόκκινο και πορτοκαλί και μοβ, όπου το νερό είναι πολύτιμο και το φως είναι αιχμηρό. Οι Ειρηνικές πολιτείες είναι σχεδόν η δική τους χώρα, όπου τα όρη συναντούν τον ωκεανό και το κλίμα γίνεται ήπιο και πράσινο. Το Νότο φέρει ακόμα τον δικό του χαρακτήρα, υγρό και στρωματοποιημένο με ιστορία, με ισπανικό βρύο και ζωντανές βελανιδιές και διαφορετικό ρυθμό.

Στις πόλεις, η μέρα ξεκινά νωρίς και κινείται γρήγορα. Οι δρόμοι της Νέας Υόρκης γεμίζουν πριν από την αυγή. Ο άνεμος της λίμνης του Σικάγου κόβει τη σχάρα των κτιρίων. Το Ντένβερ κάθεται ψηλά και καθαρά, τα όρη ορατά από τους δρόμους του κέντρου. Το Λος Άντζελες εκτείνεται σε μια λεκάνη, οδηγώντας τον ρυθμό του στη μέρα. Σε μικρότερες πόλεις, η μέρα κινείται διαφορετικά—η καφετέρια γίνεται χώρος συγκέντρωσης, η κύρια οδός κρατά ακόμα νόημα. Στη γη, ο χρόνος εκτείνεται. Στη νοτιοδυτική ερήμου, μια μέρα μπορεί να περάσει σε σιωπή και ζέστη και τη σταδιακή κίνηση των σκιών σε πέτρα. Στα όρη, η μέρα σημειώνεται από το υψόμετρο και τον καιρό—σύννεφα που χτίζονται το απόγευμα, το φως αλλάζει κάθε ώρα. Στα δάση του Ειρηνικού Βορειοδυτικού, η μέρα είναι πράσινη και μαλακή, η βροχή δυνατή ανά πάσα στιγμή. Οι Μεγάλες Πεδιάδες προσφέρουν διαφορετική μοναξιά, όπου η γη είναι ανοιχτή και ο ουρανός είναι όλα.

Αυτό που ελκύει τους ανθρώπους να μείνουν δεν είναι κάποιο ενιαίο πράγμα αλλά η συσσώρευση της διαφοράς—η ικανότητα να ξυπνήσετε σε ένα τοπίο και να κοιμηθείτε σε ένα εντελώς διαφορετικό. Οι ακτές δεν είναι χωριστές από τη χώρα αλλά μέρος του χαρακτήρα της: οι βραχώδεις ακτές του Μέιν, τα νησιά φραγμού της Καρολίνας, τα ζεστά νερά της Κόλπου του Μεξικού, η ακτή της Καλιφόρνιας όπου τα γκρεμνά συναντούν τον Ειρηνικό. Τα ποτάμια ρέουν μέσα από όλα—το Μισισιπή, το Κολοράδο, το Κολούμπια—το καθένα μια διαφορετική ιστορία. Η χώρα είναι αρκετά μεγάλη για να περιέχει αντιφάσεις, για να κρατά άγρια φύση και πόλεις, παράδοση και συνεχή επανεφεύρεση, όλα ταυτόχρονα. Οι άνθρωποι μένουν επειδή υπάρχει πάντα ένα άλλο μέρος να ανακαλύψουν, ένας άλλος τρόπος που η γη αλλάζει, ένας άλλος τρόπος που η μέρα νιώθει διαφορετική.