Galicia

Η περιοχή αλλάζει με κάθε διάστημα του δρόμου. Ο βορράς, από τη Mariña lucense προς τη A Coruña, είναι μια ακτή με πράσινους βράχους και αλιευτικά λιμάνια, όπου ο άνεμος έρχεται κατευθείαν από τη θάλασσα και τα χωριά γυρίζουν την πλάτη τους σε αυτόν. Πιο δυτικά η γη γίνεται σκληρότερη και πιο μοναχική. Η Costa da Morte είναι γρανίτης και ερείκη, με φάρους σε εκτεθειμένα ακρωτήρια και μια ιστορία ναυαγίων που οι τοπικές εκκλησίες εξακολουθούν να θυμούνται στις ευχαριστήριες ζωγραφιές τους. Κατευθυνόμενοι νότια, η ακτογραμμή διπλώνεται στις rías baixas, μακριούς κόλπους ήρεμων νερών όπου το φως είναι πιο απαλό, τα πευκοδάση κατεβαίνουν μέχρι την άμμο και οι οστρακοκαλλιέργειες φροντίζονται σαν κήποι. Στο εσωτερικό, ο χαρακτήρας αλλάζει ξανά. Η Ribeira Sacra σκάβει βαθιές χαράδρες στη γη κατά μήκος των ποταμών Miño και Sil, και τα αμπέλια της σκαρφαλώνουν σε αναβαθμίδες τόσο απότομες που μοιάζουν να έχουν χτιστεί από υπομονή και όχι από εργασία. Η Ourense, εκεί κοντά, είναι μια πόλη με πλατείες και θερμικές πηγές, όπου οι άνθρωποι εξακολουθούν να σταματούν για κουβέντα στη μέση του απογεύματος.

Μια μέρα στο νότο ξεκινά καλά στο Pontevedra, όπου η παλιά πόλη έχει στοές και είναι ήσυχη, και οι καμπάνες των εκκλησιών ηχούν πάνω από τις πέτρινες πλατείες. Στο Vigo το λιμάνι δουλεύει, με ψαροκάικα που ξεφορτώνουν και δημοπρασίες ψαριών που γίνονται με ένα ορμητικό κύμα φωνών. Το Cambados και τα χωριά της χερσονήσου Salnés προσφέρουν το albariño που οι Γαλικιανοί πίνουν χωρίς τελετές, σερβιρισμένο κρύο από ένα μπουκάλι πάνω σε έναν πάγκο μπαρ. Το μεσημεριανό μπορεί να είναι pulpo á feira, χταπόδι κομμένο σε φέτες πάνω από βραστές πατάτες και πασπαλισμένο με πάπρικα, σερβιρισμένο σε ξύλινο πιάτο που απορροφά το λάδι. Στο βορρά, η Santiago de Compostela δίνει στη μέρα τη μορφή της. Η δυτική πρόσοψη της καθεδρικής ναού πιάνει το τελευταίο φως, και η πλατεία γεμίζει με προσκυνητές που περπάτησαν για εβδομάδες και τώρα κάθονται στα σκαλιά σαν να έφτασαν κάπου που έχει σημασία. Ανάμεσα στις πόλεις, οι δρόμοι διαβαίνουν χωράφια με καλαμπόκι, στεγνωτήρια και πέτρινους τοίχους καλυμμένους με βρύα. Κάθε χωριό φαίνεται να έχει έναν φούρνο, ένα παρεκκλήσι και έναν σκύλο να κοιμάται στον ήλιο.

Αυτό που μένει μετά από μια επίσκεψη δεν είναι τόσο μια μεμονωμένη θέα όσο ένας ρυθμός. Η ακτή και το εσωτερικό απαντούν το ένα στο άλλο: μια πρωινή αλμυρή αύρα στη Costa da Morte μπορεί να δώσει τη θέση της σε ένα ζεστό, βαρύ απόγευμα σε μια χαράδρα της Ribeira Sacra, και η αλλαγή μοιάζει φυσική και όχι απότομη. Οι άνθρωποι εδώ μιλούν για τη γη με ξηρή αφοσίωση, και είναι υπομονετικοί με τους επισκέπτες που θέλουν να την καταλάβουν. Το να μείνει κανείς περισσότερο είναι η φυσική απάντηση. Βρίσκεσαι να επιστρέφεις στο ίδιο λιμάνι για ένα δεύτερο ποτήρι κρασί, μαθαίνεις ποια στροφή του δρόμου δίνει την καλύτερη θέα στον estuary, και σχεδιάζεις την επόμενη πεζοπορία πριν τελειώσει η τρέχουσα.