Zadar County

Πίσω από την ακτή, η γη είναι στην αρχή μια επίπεδη, πετρώδης πεδιάδα με αμπέλια, ελαιώνες και ξερολιθιές, καλλιεργημένη από ανθρώπους που φροντίζουν αυτό το τοπίο εδώ και πολύ καιρό. Έπειτα το έδαφος ανεβαίνει απότομα στην οροσειρά του Βελεμπίτ, όπου τα φαράγγια της Πακλένιτσα χαράζουν βαθιές αυλακιές στον γκρίζο ασβεστόλιθο και ο αέρας δροσίζει κάτω από οξιές και πεύκα. Στο πέλαγος, τα νησιά αποκτούν το δικό τους χαρακτήρα. Το Πάγκ είναι γυμνό και σκληραγωγημένο από τον άνεμο, ένα τοπίο από λευκή πέτρα και βοσκούμενα πρόβατα, που δίνει το όνομά του σε ένα σκληρό, αλμυρό τυρί. Το Ντούγκι Οτόκ είναι μακρύτερο και ησυχότερο, με πεύκα και θαμνώδη μακκία στις ράχες του και κολπίσκους που μοιάζουν αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Κάθε τμήμα αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο κινείσαι μέσα στην ημέρα.

Μια μέρα εδώ συνήθως ξεκινά στη Ζάνταρ, όπου η παλιά πόλη βρίσκεται σε μια χερσόνησο, με τις ρωμαϊκές πέτρες της ακόμη κάτω από τα πόδια σου και τις εκκλησίες της να υψώνονται πίσω από στενά σοκάκια. Κοντά στο νερό, το θαλασσινό όργανο βουΐζει καθώς τα κύματα σπρώχνουν τον αέρα μέσα από τους σωλήνες του, και λίγα βήματα μακριά, ο κυκλικός δίσκος του «Χαιρετισμού στον Ήλιο» κείτεται επίπεδος πάνω στην πέτρα και πιάνει το φως. Το απόγευμα, το Νιν κυλά πιο αργά. Μπορείς να περπατήσεις στον μώλο του, να δεις τη μικρή, παλιά εκκλησία που είναι από τα αρχαιότερα κτίρια της Κροατίας, και να παρακολουθήσεις τις αλυκές να αλλάζουν χρώμα καθώς ο άνεμος περνά από πάνω τους. Αργότερα, μια σύντομη διαδρομή με βάρκα σε πηγαίνει στο Ουγκλιάν ή στο Πασμάν, όπου ο ρυθμός πέφτει ξανά και τα χωριά μοιάζουν να έχουν συμφωνήσει μεταξύ τους να μη βιαστούν για τίποτα.

Αυτό που μένει μαζί σου είναι ο τρόπος με τον οποίο η περιοχή συνεχώς προσφέρει νέες άκρες. Υπάρχει πάντα ένας ακόμη κολπίσκος που φτάνεις με χωματόδρομο μέσα από τα θάμνα, ένας ακόμη λόφος από όπου το Βελεμπίτ δείχνει όλο του το ύψος πάνω από το νερό, ένα ακόμη λιμανάκι όπου επισκευάζονται τα ψαροκάικα στην προβλήτα. Όταν φεύγεις στο τέλος μιας μεγάλης μέρας, βρίσκεσαι να κοιτάς πίσω την ακτή και να θέλεις να μείνεις ένα ακόμη βράδυ, να δεις το φως να περνά πάνω από τα νησιά και να ακούς τη θάλασσα να χτυπά στις πέτρες.