Valencian Community

Στον βορρά, γύρω από την Καστελιόν, η γη ανεβαίνει γρήγορα σε πεύκα και θάμνους, και τα χωριά στέκονται σταθερά στις κορφές των λόφων. Η Μορέγια, πιο ενδοχώρα, είναι ένα φρούριο από πέτρα χρώματος μελιού που μοιάζει να έχει αφεθεί στη ράχη του όπως ακριβώς τοποθετήθηκε. Το κέντρο της περιοχής, γύρω από την πόλη της Βαλένθια, είναι πιο επίπεδο και πιο πολυσύχναστο. Εδώ η huerta, η παλιά αρδευόμενη γεωργική γη, καλλιεργείται ακόμα σε μικρά τεμάχια, ενώ η ίδια η πόλη μετέτρεψε την παλιά της κοίτη σε έναν μακρύ πράσινο πάρκο που διασχίζει το κέντρο της. Πιο νότια, γύρω από το Αλικάντε, ο χαρακτήρας αλλάζει ξανά. Η γη είναι πιο ξηρή, τα βουνά είναι γυμνοί ασβεστόλιθοι, και το φως είναι σκληρότερο και πιο λευκό, με μια πιο διαπεραστική αιχμή στον αέρα.

Μια μέρα εδώ μπορεί να αρχίσει στη χώρα των καλαμιών νότια της πόλης, όπου η λιμνοθάλασσα Αλμπουφέρα ανοίγεται ανάμεσα σε αμμόλοφους και ρυζοχώραφα. Κινείσαι αργά σε στενά κανάλια με μια βάρκα επίπεδου πυθμένα, βλέποντας τους ερωδιούς να στέκουν ακίνητοι στα ρηχά ενώ τα καλάμια σφυρίζουν από τις δύο πλευρές. Μέχρι το μεσημέρι μπορεί να βρίσκεσαι στην ακτή της Πενίσκολα, όπου ένα κάστρο κάθεται σε έναν βράχο πάνω από μια ημισέληνο αμμουδιάς και η παλιά πόλη ανεβαίνει σε λευκά σκαλοπάτια προς τα τείχη. Το απόγευμα, η Δένια προσφέρει ένα λιμάνι γεμάτο ψαράδικα και έναν λαβύρινθο δρόμων πίσω του, όπου τα καφενεία ξεχύνονται σε πλατείες σκιασμένες από πλατάνια. Πιο κάτω στην ακτή, ο μπλε θόλος της εκκλησίας της Αλτέα υψώνεται πάνω από ασβεστωμένα σπίτια που στοιβάζονται στην πλαγιά του λόφου, και από τη βεράντα της μπορείς να δεις τη θάλασσα και τα βουνά ταυτόχρονα.

Αυτό που μένει μετά από μια τέτοια μέρα είναι ο τρόπος με τον οποίο η περιοχή συνδυάζει τις αντιθέσεις της. Μπορείς να περπατήσεις ανάμεσα σε πορτοκαλεώνες το πρωί, να ανέβεις ένα μονοπάτι στο βουνό πριν από το μεσημεριανό, και να κολυμπάς ξανά μέχρι το βράδυ, και τίποτα από αυτά δεν μοιάζει με παρέκκλιση από τα άλλα. Η ακτή είναι μέρος αυτής της ευρύτερης χώρας και όχι ένας ξεχωριστός τόπος, και μοιράζεται τις ίδιες συνήθειες: τα μακρά γεύματα, τις αργές βραδιές και την ετοιμότητα να κάθεσαι έξω μέχρι να ανάψουν τα φώτα. Το να φύγεις είναι εύκολο να το αναβάλλεις. Οι περισσότεροι επισκέπτες βρίσκουν ότι σχεδιάζουν ήδη τον δρόμο της επιστροφής, ίσως από διαφορετικό δρόμο, από διαφορετικό χωριό, για να δουν πώς είναι η επόμενη κοιλάδα.