U.S. Virgin Islands

Κάθε μέρος της επικράτειας διατηρεί τον δικό του χαρακτήρα. Το Σάντα Κρουά είναι το μεγαλύτερο και το πιο επίπεδο, ένα μακρύ νησί με καλλιέργειες ζαχαροκάλαμου που έχουν μετατραπεί σε θάμνους, όπου πέτρινοι ζαχαρόμυλοι στέκουν χωρίς στέγη πάνω από το γρασίδι, και οι παλιές παραθαλάσσιες πόλεις Christiansted και Frederiksted εξακολουθούν να φορούν τις κίτρινες και ωχρές προσόψεις τους σαν ανάμνηση από λογιστικά βιβλία. Το Σάιντ Τόμας υψώνεται απότομα από το λιμάνι του, με δρόμους που περιπλέκονται ανάμεσα σε αναβαθμιδωτές πλαγιές, έτσι ώστε κάθε στροφή να προσφέρει μια νέα εικόνα από στέγες, δεξαμενές νερού και σκάφη αγκυροβολημένα. Το Σεντ Τζον είναι το ήσυχο νησί, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του προστατεύεται ως πάρκο, με λόφους πυκνά καλυμμένους από ξηρό δάσος και κολπίσκους που φτάνεις με τα πόδια ή με μια σύντομη διαδρομή με βάρκα. Τα μικρότερα νησιά και το Water Island συμπληρώνουν τα άκρα, το καθένα με λίγα σπίτια και πολύ ουρανό.

Η μέρα εδώ συνήθως ξεκινά με έναν καφέ σε μια πέτρινη σκάλα στη Σάρλοτ Αμαλί, όπου το λιμάνι είναι γεμάτο από τender και τα στοά των εμπορικών κτιρίων κρατούν τη δροσιά του πρωινού. Περπάτησε τα δρομάκια ανηφορίζοντας, περνώντας από ξεθωριασμένες γκαλερί και τα ερειπωμένα τείχη παλιών φρουρίων, και στη συνέχεια πήρε τον δρόμο πάνω από τη ράχη προς τη βόρεια ακτή, όπου η γη κατεβαίνει στο νερό τόσο γρήγορα που η θάλασσα φαίνεται να ανεβαίνει την πλαγιά. Στο Σεντ Τζον, ένα μονοπάτι κατεβαίνει σε μια χαράδρα με φτέρες και δέντρα μάγκο μέχρι το Reef Bay, όπου βρίσκονται αρχαίες χαράξεις πάνω στον βράχο, και το απόγευμα μπορεί να περάσει στα ζεστά ρηχά νερά του Trunk Bay, κολυμπώντας με αναπνευστήρα πάνω από τα λιβάδια θαλάσσιας πόας. Ανοιχτά του Σάντα Κρουά, ο ύφαλος του Buck Island προστατεύεται, και οι παπαγαλόψαρα κινούνται ανάμεσα στα κέρατα ελαφιού σαν αργό κομφετί. Τα βράδια φέρνουν ψητά ψάρια, ποντς με ρούμι και τον ήχο του steel pan που ξεχύνεται από ένα παραλιακό μπαρ.

Αυτό που μένει είναι ο τρόπος με τον οποίο η επικράτεια αρνείται να βιαστεί. Πολύ μετά την τελευταία μέρα που οι επισκέπτες έχουν ανέβει ξανά στο πλοίο, τα δρομάκια του Frederiksted είναι ήσυχα, ένας σκύλος κοιμάται στη σκιά ενός δέντρου sea grape, και ο ύφαλος διατηρεί τον δικό του αργό ρυθμό στα ανοιχτά. Βρίσκω τον εαυτό μου να θέλει μια μεγαλύτερη παραμονή, αρκετή για να μάθω ποιον κόλπο ευνοεί ο άνεμος και ποιο μονοπάτι έχει την περισσότερη σκιά. Η ακτή εδώ δεν είναι απλό σκηνικό της περιοχής αλλά η ίδια η περιοχή, και απαιτεί μόνο να μείνεις αρκετά ώστε να την προσέξεις.