U.S. Virgin Islands

Το έδαφος εκτείνεται πάνω από το νερό, και κάθε νησί φέρει διαφορετικό βάρος. Το St. Croix, το μεγαλύτερο, κάθεται σαράντα μίλια νότια, πιο επίπεδο και παλαιότερο, με τα ζαχαροκάλαμα του τώρα καλυμμένα από σκουριά και κισσό. Το έδαφος εκεί κυλά διαφορετικά—πιο απαλά, με ένα αποικιακό χωριό στο Christiansted όπου οι δρόμοι ακολουθούν ακόμα το πλέγμα που σχεδίασαν οι Δανοί. Το St. John ανυψώνεται βόρεια, τα δύο τρίτα του εθνικό πάρκο, τα λόφη του αρκετά απότομα ώστε οι δρόμοι να κάνουν ζιγκ-ζαγκ μέσα από ξηρό δάσος και οι παραλίες να φαίνονται κερδισμένες. Το St. Thomas κρατά την πρωτεύουσα και τα κρουαζιερόπλοια, η Charlotte Amalie ανεβαίνει στις πλαγιές πάνω από το λιμάνι, αλλά αν προχωρήσεις πέρα από την παραλιακή ζώνη θα βρεις γειτονιές όπου τα σπίτια είναι βαμμένα σε ξεθωριασμένα παστέλ χρώματα και οι άνθρωποι κάθονται στις βεράντες τους στη θερμότητα του απογεύματος. Το Water Island, το Tortola και τα μικρότερα νησάκια σκορπίζονται γύρω τους—κάποια κατοικημένα, κάποια όχι, καθένα μια παραλλαγή του ίδιου θέματος του κοραλλιού, του ασβεστόλιθου και του Ατλαντικού που πιέζει.

Μια μέρα ξεκινά με το φως να φτάνει γρήγορα, χωρίς σταδιακό χάραμα. Στη Charlotte Amalie, η αγορά ανοίγει νωρίς, οι πωλητές τακτοποιούν τα προϊόντα στα παλιά κτίρια από πέτρα, και ο αέρας γεμίζει με τον ήχο του Creole και της Αγγλικής στοιβαγμένα μαζί. Οι δρόμοι είναι στενοί και απότομοι, ανεβαίνουν μακριά από το λιμάνι με τρόπο που σε κάνει να συνειδητοποιήσεις τα πόδια σου. Το μεσημέρι η θερμότητα είναι άμεση και ολοκληρωμένη. Στα μικρότερα χωριά—Frederiksted στο St. Croix, Cruz Bay στο St. John—ο ρυθμός είναι πιο αργός, οι δρόμοι πιο ήσυχοι, τα καταστήματα κλείνουν το απόγευμα. Το ίδιο το έδαφος είναι ξηρό θάμνο και κάκτο σε πολλά μέρη, όχι η ζούγκλα που ίσως περίμενες. Οι παραλίες είναι στενές λωρίδες άμμου όπου το νερό γίνεται από τυρκουάζ σε βαθύ μπλε μέσα σε λίγα μέτρα. Τα μονοπάτια πεζοπορίας κόβουν το εθνικό πάρκο στο St. John, ακολουθώντας τις κορυφογραμμές όπου μπορείς να δεις τόσο τον Ατλαντικό όσο και την Καραϊβική ταυτόχρονα. Ο αέρας έχει γεύση αλατιού και μεταφέρει τον ήχο των εμπορικών ανέμων μέσα από τη ξηρή βλάστηση.

Τα νησιά σε κρατούν με ένα ιδιαίτερο τρόπο—όχι μέσω θεάματος αλλά μέσω της υφής του να ζεις σε ένα μέρος όπου ο ωκεανός δεν είναι μια θέα αλλά ένα όριο που διαμορφώνει τα πάντα. Η αποικιακή αρχιτεκτονική, το φαγητό που ανακατεύει δυτικοαφρικανικές και ευρωπαϊκές και καραϊβικές παραδόσεις, ο τρόπος που οι άνθρωποι κινούνται μέσα στη θερμότητα με μια ιδιαίτερη υπομονή—αυτά δεν είναι αξιοθέατα διατεταγμένα για τους επισκέπτες αλλά η πραγματική ουσία του πώς το έδαφος υπάρχει. Το ίδιο το νερό, αρκετά διαφανές ώστε να δεις τον πυθμένα σε πολλά μέρη, γίνεται συνηθισμένο μετά από λίγες μέρες, που είναι όταν καταλαβαίνεις ότι έχεις σταματήσει να σκέφτεσαι το να φύγεις.