Schleswig-Holstein

Το κρατίδιο αλλάζει χαρακτήρα καθώς το διασχίζεις. Στα δυτικά, οι βάλτοι του Ντίθμαρσεν και ο φριζικός βορράς απλώνονται χαμηλά και ανοιχτά, με τα χωράφια τους κομμένα από τάφρους αποστράγγισης και τα χωριά τους χτισμένα πάνω σε τεχνητούς λόφους που κάποτε κρατούσαν τα αγροτικά σπίτια πάνω από τις θύελλες και τα κύματα. Ο άνεμος εδώ σχεδόν ποτέ δεν σταματά. Προς τα ανατολικά η γη ανεβαίνει στους παγετωνικούς λόφους της Ελβετίας του Χόλσταϊν, όπου τα δάση από οξιές κατεβαίνουν μέχρι τις καθαρές λίμνες και ο δρόμος στρίβει και κατηφορίζει μέσα από λιβάδια. Ακόμη πιο ανατολικά, η ακτή της Βαλτικής είναι γεμάτη εσοχές, με μικρούς κόλπους, μαρίνες ιστιοπλοΐας και πόλεις της Χανσεατικής εποχής από κόκκινο τούβλο που κοιτούν προς τα μέσα, προς τα λιμάνια τους. Κοντά στα σύνορα με το Αμβούργο η διάθεση αλλάζει ξανά, με προαστιακά χωριά, φαρδιούς δρόμους και τον αργό, καφετί Έλβα να κυλά δίπλα τους.

Μια μέρα εδώ συχνά διαμορφώνεται από το νερό. Στο Χούζουμ, το στενό λιμάνι είναι γεμάτο παλιά ιστιοφόρα, και τα γκρίζα σπίτια κατά μήκος της προκυμαίας έχουν τη γαλήνη μιας πόλης που κάποτε ζούσε από το εμπόριο της ρέγγας. Το Σλέσβιχ, πιο μέσα στην ενδοχώρα, προσφέρει τον καθεδρικό ναό και το μπαρόκ παλάτι Γκότορφ, δίπλα σε έναν μακρύ κόλπο της Σλάι που μοιάζει με φιόρδ, και μια βόλτα στα σοκάκια του είναι αργή και ευχάριστη. Οι πύλες από τούβλο και τα καμπαναριά της Λύμπεκ υψώνονται πάνω από τα κανάλια, και τα καφέ σερβίρουν μαρτσιπάν και δυνατό καφέ με την ίδια προσήλωση. Περπατώντας όμως στο αναχώμα της θάλασσας στην άκρη του βάλτου, η μέρα γίνεται πιο απλή: ουρανός, γρασίδι, η μυρωδιά του αλατιού και των προβάτων, και η επίπεδη λάμψη της άμπωτης που επιστρέφει πάνω από την άμμο.

Αυτό που μένει είναι η αίσθηση μιας περιοχής που ποτέ δεν προσπάθησε να είναι δραματική, και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι τόσο γοητευτική. Η ακτή δεν είναι ένα ξεχωριστό αξιοθέατο τοποθετημένο στην άκρη του χάρτη. Είναι αυτό που δίνει στις πόλεις της ενδοχώρας τον λόγο ύπαρξής τους, και αυτό με το οποίο διαπληκτίστηκαν επί αιώνες οι αγρότες των βάλτων και οι ναυτικοί της Βαλτικής. Το να φύγεις από εδώ μοιάζει λιγότερο με αποχώρηση από έναν προορισμό και περισσότερο με το να κατεβαίνεις από ένα αναχώμα και να διαπιστώνεις ότι το νερό έχει μετακινηθεί σιωπηλά, και ότι θα ήθελες να το δεις να ξαναέρχεται.