Provincia de Bocas del Toro

Η επαρχία είναι λιγότερο ένας μοναδικός τόπος και περισσότερο μια αλληλουχία αντιθέσεων. Στην ηπειρωτική πλευρά η γη ισοπεδώνεται σε πεδινή έκταση, όπου ο ποταμός Changuinola κυλά αργά και καφέ ανάμεσα σε φυτείες διατεταγμένες σε ίσιες σαν χάρακα σειρές. Προς το Almirante το τοπίο γίνεται εμπορικό και πρακτικό, με λιμενικούς γερανούς, μια ενεργή παραλιακή ζώνη και την κίνηση των πορθμείων που εφοδιάζει το υπόλοιπο της επαρχίας. Προς την ενδοχώρα και δυτικά, το δάσος ανεβαίνει στους πρόποδες, και οι κοινότητες των Ngäbe εκεί διατηρούν τους δικούς τους ρυθμούς, μακριά από τους δρόμους των νησιών που προορίζονται για τουρίστες. Στις νησίδες, η διάθεση αλλάζει και πάλι. Κυριαρχούν ο ύφαλος και η άμμος, οι μαγκρόβιοι αραιώνουν, και το νερό γίνεται ένα καθαρό πράσινο που μοιάζει να μην έχει καθόλου πυθμένα.

Μια μέρα εδώ συνήθως αρχίζει στην πόλη Bocas στο Isla Colón, όπου οι δρόμοι είναι από άμμο και σανίδες αντί για άσφαλτο, και τα ποδήλατα είναι ακουμπισμένα στις βεράντες. Οι άνθρωποι μιλούν ισπανικά, αλλά και τη δημιουργολική γλώσσα με βάση την αγγλική, που είναι η πρώτη γλώσσα πολλών οικογενειών που κατάγονται από εργάτες που έφεραν στην περιοχή πριν από έναν αιώνα, και οι δύο γλώσσες αναμειγνύονται εύκολα πάνω από έναν πάγκο ή έναν φράχτη. Απέναντι από το κανάλι, το Isla Bastimentos έχει έναν πιο ήσυχο χαρακτήρα. Τα χωριά του είναι μικρά, τα μονοπάτια του διασχίζουν φοίνικες και πυκνό υπόροφο, και ο ήχος της θάλασσας φτάνει σε εσένα πριν τη δεις. Το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Bastimentos προστατεύει τους υφάλους και τα κανάλια των μαγκρόβιων, και περπατώντας στα μονοπάτια του συναντάς πλέγματα ριζών που πιάνουν τη λάσπη σαν χέρια.

Το νερό είναι το οργανωτικό στοιχείο της επαρχίας. Είτε διασχίζεις προς το Isla Carenero για ένα απόγευμα κολύμβησης, είτε επιπλέεις πάνω από φύκια στα ρηχά, είτε κάθεσαι σε μια προβλήτα ενώ η παλίρροια αλλάζει, πάντα μετακινείσαι ανάμεσα στη μια ξηρά και την επόμενη. Οι ψαράδες μπαλώνουν δίχτυα πάνω στην άμμο. Τα παιδιά πηδούν από τους πασσάλους στο λιμάνι. Το φαγητό που έρχεται είναι συνήθως ψάρι, απλά μαγειρεμένο, με ρύζι και καρύδα και ένα μπουκάλι κάτι παγωμένο.

Αυτό που μένει μαζί σου δεν είναι κάποια μεμονωμένη θέα, αλλά ο τρόπος που η επαρχία αρνείται να εγκατασταθεί σε μία και μόνη ταυτότητα. Είναι ένα ενεργό δέλτα ποταμού, μια δημιουργολική πόλη, μια ιθαγενής ορεινή περιοχή και μια αλυσίδα υφάλων, όλα ενωμένα από τη θάλασσα. Φεύγοντας με το τελευταίο ταξί νερού του βραδιού, βρίσκεσαι να κοιτάς πίσω τα φώτα που ανάβουν πέρα από το νερό, ήδη με την επιθυμία να επιστρέψεις και να δεις τα μέρη που έχασες.