Liguria

Η δυτική ακτή, η Riviera di Ponente, κατευθύνεται προς τη Γαλλία με την πλάτη της στα βουνά. Εδώ η γη ανοίγει σε αναβαθμίδες με ελιές και θερμοκήπια, και οι πόλεις έχουν έναν χαλαρό, ηλιόλουστο αέρα, σαν να έχουν παραιτηθεί από τη βιασύνη. Προς τα ανατολικά η ακτή στενεύει. Οι βράχοι υψώνονται πιο απότομα, τα πεύκα κατεβαίνουν μέχρι το νερό, και τα χωριά κάθονται στις πτυχές των δασωμένων ακρωτηρίων με πιο ήσυχο, πιο ιδιωτικό χαρακτήρα. Η Γένοβα βρίσκεται ανάμεσα στις δύο, μια λιμανοπόλη που σκαρφαλώνει στους λόφους της σε στρώματα. Το παλιό της κέντρο είναι ένας λαβύρινθος από στενά δρομάκια, τα caruggi, όπου τα κτίρια γέρνουν το ένα πάνω στο άλλο τόσο σφιχτά, που το φως φτάνει στο πεζοδρόμιο μόνο στη μέση της ημέρας. Πίσω από την ακτή, η γη ανεβαίνει σε δάση από καστανιές και χωριουδάκια με σκεπές από σχιστόλιθο, όπου ο ρυθμός είναι ακόμη πιο αργός και τα βουνά φαίνονται αρκετά κοντά ώστε να τα αγγίξεις.

Η μέρα εδώ συνήθως αρχίζει με ψωμί. Στη Γένοβα, η φοκάτσια βγαίνει από τους φούρνους ακόμη μαλακιά και λαδωμένη, και ένα κομμάτι της φαγωμένο όρθιο είναι το καλύτερο πρωινό που προσφέρει η πόλη. Από εκεί μπορείς να περπατήσεις προς το λιμάνι, όπου γερανοί φορτίου στέκουν δίπλα σε αλιευτικά και παλιά καφέ βλέπουν στο νερό. Το απόγευμα, πάρε το τρένο κατά μήκος της ακτής, που διασχίζει σήραγγα μετά σήραγγα, έτσι ώστε η θάλασσα να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται σε λαμπερές αναλαμπές ανάμεσα στους βράχους. Κατέβα εκεί όπου οι βράχοι πέφτουν κατακόρυφα στο νερό και περπάτησε στα μονοπάτια πάνω από αυτούς, περνώντας ξερολιθιές, αναβαθμισμένα αμπέλια και μικρά χωράφια με αγκινάρες. Στο τέλος της μέρας, φάε τροφίε με πέστο από βασιλικό που μάζεψες εκείνο το πρωί, και δες τα φανάρια να ανάβουν κατά μήκος του κόλπου. Τα χωριά αυτής της ακτής είναι μικρά και κοντά το ένα στο άλλο, και καθένα έχει το δικό του λιμάνι, τον δικό του φούρνο και τη δική του άποψη για τον καλύτερο τρόπο να τηγανίσεις το αλεύρι ρεβιθιού σε farinata.

Η θάλασσα δεν είναι ποτέ μακριά από οτιδήποτε στη Λιγουρία, όμως αυτό που μένει στο μυαλό είναι ο τρόπος με τον οποίο η γη συναντά τη θάλασσα: οι απότομοι κήποι, οι στοιβαγμένες σκεπές, τα μονοπάτια λαξευμένα στον βράχο πάνω από τα κύματα. Η αναχώρηση είναι εύκολο να σχεδιαστεί και δύσκολο να πραγματοποιηθεί. Έρχεσαι με σκοπό να δεις ένα κομμάτι ακτής και βρίσκεις τον εαυτό σου να χρονοτριβεί σε ένα δεύτερο φλιτζάνι καφέ, κοιτάζοντας το ίδιο γκριζογάλαζο νερό και αναρωτώμενος ποιο ακρωτήρι θα περπατήσεις στη συνέχεια. Η Λιγουρία ανταμείβει τον ταξιδιώτη που μένει λίγο περισσότερο από όσο σχεδίασε, και που είναι πρόθυμος να αφήσει τη μέρα του να πάρει το σχήμα που της υπαγορεύει η ακτή.