Azores

Το ανατολικό μέρος είναι το πιο κατοικημένο. Τα χωράφια είναι χωρισμένα σε τετράγωνα από σκούρους πέτρινους τοίχους, οι αγελάδες βόσκουν κοντά στον δρόμο, και τα παλιά χωριά ανεβαίνουν σε βαθμίδες με λιθόστρωτους δρόμους και παστελ σπίτια με λευκά πλαίσια παραθύρων. Το κέντρο φαίνεται πιο παλιό και πιο υγρό. Οι δρόμοι ανηφορίζουν μέσα από δάσος από κέδρους και δενδροπτέρια ως τις άκρες των κρατήρων, όπου λίμνες βρίσκονται μέσα στους κώνους και η ομίχλη απλώνεται στις κορυφογραμμές σαν καπάκι. Η δύση είναι η πιο ήσυχη. Τα χωριά είναι λίγα και απέχουν πολύ μεταξύ τους, οι γκρεμοί είναι απότομοι, και η αίσθηση ότι έφτασες στην άκρη του χάρτη έρχεται σταδιακά, με λιγότερα αυτοκίνητα και μεγαλύτερες σιωπές στον δρόμο.

Μια μέρα στην περιοχή συνήθως αρχίζει σε μια λιμανάκι, όπου άντρες μπαλώνουν δίχτυα στην αποβάθρα και ο καφές σερβίρεται νωρίς σε μικρά γυάλινα φλιτζανάκια. Το ψωμί ψήνεται ακόμα το πρωί, και τα γλυκά καρβέλια είναι πυκνά και ελαφρώς καπνιστά. Από εκεί, η γη καλεί για περπάτημα. Μονοπάτια κατά μήκος της ακτής τρέχουν πάνω από τις κορυφές των γκρεμών, και κάτω η θάλασσα βρίσκει τον δρόμο της μέσα σε μαύρες βραχοφωλιές και μέσα από φυσικές καμάρες, στέλνοντας λευκό αφρό προς τα πάνω με έναν ήχο που ακούγεται από πολύ μακριά. Στα χωριά κοντά στις παλιές ηφαιστειακές πηγές, ο παραδοσιακός μπαρμπέκιου... (το αναφέρω: η ακριβής μετάφραση είναι η παραδοσιακή στιφάδο-κατσαρόλα) η παραδοσιακή στιφάδο μαγειρεύεται ακόμα σε πήλινες γάστρες και θάβεται σε ζεστό έδαφος για ώρες, και μετά βγαίνει στο μεσημέρι με τον ατμό να ξεχύνεται από πάνω της. Στην ενδοχώρα, τα τσαγιοκήπια απλώνονται σε τακτοποιημένες πράσινες σειρές, και τα αγροτικά μαγαζιά πουλούν τυρί, μέλι και το σκούρο ψωμί του νησιού χωρίς ιδιαίτερη φανφάρα.

Αυτό που μένει μετά από μια τέτοια μέρα δεν είναι μια μόνο θέα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο η περιοχή μετακινείται ανάμεσα στα μέρη της: τα λιβάδια δίνουν τη θέση τους στο δάσος, το δάσος στη λίμνη του κρατήρα, και η λίμνη σε μια ακτή τόσο απότομη και τόσο άδεια που φαίνεται να ανήκει στον καιρό. Η θάλασσα δεν είναι εδώ φόντο. Είναι ο λόγος που οι δρόμοι στρίβουν, τα σπίτια κοιτάζουν προς τα μέσα, και το ψωμί φτάνει ζεστό. Όποιος περνά μερικές μέρες στα Αζόρες συνήθως φεύγει με την αίσθηση ότι ήταν λίγο απομακρυσμένος από τον υπόλοιπο κόσμο, και με την επιθυμία να μείνει λίγο περισσότερο, βλέποντας τα σύννεφα να κατεβαίνουν πάνω από τους γκρεμούς.