Zeeland

Καθώς κινείται κανείς στη Ζηλανδία, ο χαρακτήρας αλλάζει μαζί με το έδαφος. Στα νοτιοανατολικά, το Zeeuws-Vlaanderen είναι ανοιχτό πολντέρ, τόσο επίπεδο που ο πύργος μιας εκκλησίας γίνεται το μοναδικό σημείο αναφοράς για χιλιόμετρα προς κάθε κατεύθυνση. Χωράφια με πατάτες και καλαμπόκι φτάνουν μέχρι τα σύνορα με το Βέλγιο, και τα χωριά κρατούν τον εαυτό τους για τον εαυτό τους. Η Walcheren, προς τα δυτικά, μοιάζει περισσότερο με ακτή που έχει δουλευτεί για τα προς το ζην: το λιμάνι του Vlissingen, τα ναυπηγεία και οι αποβάθρες των φέρι βρίσκονται δίπλα σε αμμοθίνες και μια μακριά παραλία που την προστατεύουν οι αμμόλοφοι από τον άνεμο. Προς τα βόρεια και τα ανατολικά, η γη ανοίγεται σε ευρύτερους ουρανούς και ένα χαλαρότερο πλέγμα αναχωμάτων, με αγροτικές εκτάσεις και οπωρώνες που παραχωρούν τη θέση τους στο νερό της Oosterschelde. Κάθε τμήμα φαίνεται να έχει βρει τη δική του σχέση με την παλίρροια.

Μια μέρα εδώ συνήθως αρχίζει στο Μίντελμπουργκ, όπου η κεντρική πλατεία περιβάλλεται από αρχοντικά εμπόρων, των οποίων τα αετώματα και οι στοαϊκές προσόψεις εξακολουθούν να δείχνουν τον πλούτο των ολλανδικών εμπορικών πόλεων. Οι δρόμοι είναι αρκετά μικροί ώστε να τους περπατήσει κανείς χωρίς σχέδιο. Από εκεί, το Veere βρίσκεται σε σύντομη διαδρομή με αυτοκίνητο, με το λιμάνι του ήσυχο στο τέλος μιας στενής πόλης, με βάρκες δεμένες κατά μήκος της προβλήτας και το παλιό τελωνείο να βλέπει στο νερό. Πιο κατά μήκος της ακτής, το Domburg έχει αμμόλοφους και μια παραλία που φαίνεται ανοιχτή και ατάραχη, και το απόγευμα το φως πέφτει χαμηλά πάνω στην άμμο. Στην πλευρά της Oosterschelde, μικρές ταβέρνες σερβίρουν στρείδια και μύδια που καλλιεργούνται στον κόλπο, τα οποία τρώγονται με ψωμί και λευκό κρασί, ενώ η παλίρροια γυρίζει πάνω από τις αμμουδιές.

Αυτό που μένει στον επισκέπτη δεν είναι τόσο ένας μεμονωμένος τόπος όσο ο τρόπος με τον οποίο η επαρχία συνέχει όλα τα μέρη της. Τα αναχώματα που διασχίζουν τα χωριά λειτουργούν και ως ποδηλατόδρομοι, και από την κορυφή ενός από αυτά μπορεί κανείς να δει την παλίρροια να έρχεται πάνω από μια λασπώδη έκταση, και μετά να δει το ίδιο νερό να ανεβαίνει πάνω στις πύλες των φραγμάτων λίγα χιλιόμετρα μακριά. Η Ζηλανδία αποδεικνύει ότι αξίζει να μείνει κανείς περισσότερο από όσο είχε προγραμματίσει. Περπατήστε στην ακτογραμμή με το σούρουπο, όταν ο άνεμος κοπάζει και τα φώτα ανάβουν στον κόλπο, και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί οι άνθρωποι που ζουν εδώ μιλούν για τη θάλασσα με σεβασμό και όχι με ρομαντισμό. Η ακτή δεν είναι ξεχωριστό αξιοθέατο. Είναι ο λόγος που η γη μοιάζει όπως μοιάζει, και ο λόγος που η περιοχή εξακολουθεί να νιώθει σαν δικός της τόπος.