Tuscany

Η περιοχή αλλάζει καθώς προχωράς μέσα της, και οι αλλαγές είναι κυρίως αλλαγές χαρακτήρα. Βόρεια της Φλωρεντίας η γη σφίγγεται στους πρόποδες των Απεννίνων, με κάστανα και πέτρινα χωριά όπου ο αέρας μυρίζει καπνό ξύλων και βρεγμένα φύλλα. Κατεβαίνοντας νότια και δυτικά, η κοιλάδα του Άρνο ανοίγει σε αναβαθμίδες ελιάς και αμπελιού, και οι λόφοι του Κιάντι παίρνουν τη γνώριμη τάξη τους: αμπελώνες σε καθαρές σειρές, αγροικίες σε κρεμ και ώχρα, κάθε ράχη στεφανωμένη από ένα σκούρο καμπαναριό ή έναν μοναχικό πύργο. Πιο νότια, η Val d'Orcia γίνεται πιο ευρεία και πιο έρημη, οι χωμάτινες πλαγιές της ωχρές και διαβρωμένες, με γραμμές κυπαρισσιών τραβηγμένες πάνω τους σαν στροκές μολυβιού. Προς τη θάλασσα η γη ισιώνει και αγριεύει, οι θάμνοι της Μαρεμμάς δίνουν τη θέση τους σε αμμόλοφους, έλη και μακρές ήσυχες παραλίες, όπου οι τσικνιάδες στέκονται ακίνητες στα ρηχά.

Μια μέρα εδώ ζητά ελάχιστα πέρα από το να περπατάς αργά. Στη Σιένα το τούβλο του παλιού κέντρου γίνεται μελένιο στο απογευματινό φως, και η πλατεία σε σχήμα κοχυλιού γέρνει απαλά προς τον δημοτικό πύργο, σαν όλοι όσοι βρίσκονται μέσα της να σκύβουν για να ακούσουν. Η Βολτέρα, ψηλά στον γυμνό λόφο της, μυρίζει ελαφρά σκόνη πέτρας από τα εργαστήρια αλάβαστρου, όπου οι τεχνίτες ακόμη σμιλεύουν με το χέρι μικρά, ωχρά μπολάκια. Η Λούκα σε αφήνει να περπατήσεις πάνω στα ακέραια τείχη της, σκεπασμένα από πλατάνια, κοιτάζοντας από ψηλά τις στέγες και τα καμπαναριά. Έπειτα πάρε τον δρόμο δυτικά προς την ακτή, όπου η θάλασσα είναι ρηχή και τα καφέ στην προκυμαία σερβίρουν καφέ σε παχιά λευκά φλιτζάνια. Κράτα εκεί τον ίδιο ανέσυχο ρυθμό, και η μέρα απλώνεται χωρίς κόπο.

Αυτό που μένει μαζί σου είναι λιγότερο κάποια συγκεκριμένη θέα και περισσότερο η επιθυμία να μείνεις περισσότερο. Η περιοχή ανταμείβει εκείνον που χρονοτριβεί: ένα δεύτερο ποτήρι κρασί σε αγροικία, ένα πρωί σε χωριό του λόφου χωρίς τίποτα άλλο να κάνεις, μια αργή βόλτα κατά μήκος του θαλασσινού τείχους καθώς ανάβουν τα φώτα πέρα από το νερό. Ακόμη και η διαδρομή της επιστροφής, με τους λόφους να ξεθωριάζουν στον καθρέφτη, μοιάζει με κομμάτι της επίσκεψης και όχι με το τέλος της. Η Τοσκάνη είναι πιο γενναιόδωρη όταν δεν τη διασχίζουν βιαστικά, και η επιθυμία της επιστροφής είναι απλώς η γη που ζητά να τη δεις ξανά, αργά, από την ίδια ράχη.