Calabria

Η περιοχή αλλάζει αισθητά καθώς διασχίζεις τη γη της. Στο βορρά και στο κέντρο, το οροπέδιο της Σίλα υψώνεται σε ένα διαφορετικό κλίμα εντελώς, όπου οξιές και πεύκα στέκουν πάνω σε γρανίτη, οι αγελάδες βόσκουν στα ξέφωτα και ο αέρας κουβαλά ένα ορεινό ψύχος ακόμα και στη μέση του καλοκαιριού. Στρέφοντας προς την Ιόνια πλευρά, η γη κατηφορίζει σε αναβαθμίδες ελιάς και εσπεριδοειδών, κομμένες από ξερές κοίτες ποταμών και πέτρινους τοίχους που έχουν διατηρήσει το σχήμα τους για αιώνες. Πιο νότια, ο ορεινός όγκος του Ασπρομόντε μοιάζει παλαιότερος και πιο επιφυλακτικός, μια χώρα βοσκών, δασών με καστανιές και χωριών που εξακολουθούν να διατηρούν θραύσματα της ελληνικής γλώσσας στους λόφους της Γκρεκάνικα. Κατά μήκος της βορειοανατολικής άκρης, η οροσειρά του Πολλίνο είναι η πιο άγρια γωνιά απ' όλες, τόσο ήσυχη που μια μόνη καμπάνα ακούγεται σε ολόκληρη την κοιλάδα.

Μια μέρα στην ακτή ακολουθεί το δικό της ρυθμό. Η Τροπέα αποκαλύπτεται αργά: στενά σοκάκια οδηγούν σε μια πλατεία πάνω στο γκρεμό, και από εκεί σκαλιά κατεβαίνουν προς το νερό, όπου η θάλασσα είναι τόσο καθαρή που αφήνει να φανεί ο βράχος κάτω από τα πόδια σου. Η Σκυλλαία είναι πιο ήσυχη, με τη συνοικία των ψαράδων χτισμένη στον ώμο ενός ακρωτηρίου, με βάρκες τραβηγμένες στα χαλίκια και δίχτυα απλωμένα να στεγνώσουν. Στην ενδοχώρα, η Τζεράτσε υψώνεται στον λόφο της με τον καθεδρικό που δεσπόζει στα πέτρινα σοκάκια και με θέα που εκτείνεται ως τη θάλασσα και από τις δύο πλευρές. Στο Ρέτζιο, η παραλιακή ζώνη κοιτάζει πέρα από τα Στενά προς τη Σικελία, και το μουσείο εκεί φιλοξενεί τους χάλκινους πολεμιστές του Ριτσία, των οποίων τα ήρεμα πρόσωπα κρατούν την προσοχή πολύ αφότου έχεις φύγει από την αίθουσα. Το μεσημεριανό γεύμα συνήθως είναι ψάρι, ψημένο απλά με λεμόνι και τοπικό λάδι, και το απόγευμα περνά σε έναν μακρύ περίπατο ή ένα μπάνιο πριν το φως γυρίσει χρυσό πάνω από τους λόφους.

Αυτό που μένει δεν είναι τόσο μια μόνη θέα όσο η αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα μέρος που δεν έχει διαμορφωθεί για τους επισκέπτες. Οι δρόμοι ανεβαίνουν μέσα από πεύκα και καστανιές, και έπειτα κατεβαίνουν απότομα σε έναν κόλπο, και κάθε αλλαγή του τοπίου φαίνεται να ζητά μία ακόμα ώρα. Είναι εύκολο να κάνεις σχέδια για επιστροφή: να περπατήσεις πιο βαθιά στη Σίλα, να φας σε ένα τραπέζι κάτω από ένα κλήμα σε ορεινό χωριό, να δεις τον ήλιο να βυθίζεται πίσω από το Ασπρομόντε. Η Καλαβρία ζητά υπομονή, και σε αντάλλαγμα προσφέρει μια σπάνια αίσθηση ότι η γη, τα βουνά και η θάλασσα ανήκουν στους ανθρώπους που ζουν ανάμεσά τους, και ότι η ακτή είναι απλώς το άκρο ενός μεγαλύτερου, πιο ήσυχου συνόλου.