Apulia

Η Απουλία αλλάζει χαρακτήρα με κάθε ώρα οδήγησης. Στο βορρά, ο Γκαργκάνο υψώνεται ως ένας προμαχώνας από ασβεστόλιθο, με τις πλαγιές του πυκνές από πουρνάρια και οξιές, και το δάσος σπάει ξαφνικά σε ψαράδικα λιμάνια και βράχια πάνω από νερά που αλλάζουν από τυρκουάζ σε βαθύ μπλε. Κινούμενοι νότια, ο οροπέδιο Μούρτζε ανοίγει σε μια πετρώδη τράπεζα από άγριο γρασίδι, μονοπάτια προβάτων και αγροικίες που κρύβονται πίσω από ξερολιθιές, εκεί όπου ο άνεμος δεν έχει τίποτα να τον σταματήσει. Έπειτα η κοιλάδα Βάλε ντ' Ιτρία διπλώνεται σε απαλούς λόφους, και οι γκρίζες κωνικές στέγες των τρούλων εμφανίζονται ανάμεσα στα αμπέλια. Πιο κάτω, η χερσόνησος Σαλέντο ισοπεδώνεται ξανά σε κόκκινο χώμα και χαμηλή θαμνώδη βλάστηση, και οι πόλεις γίνονται πιο ζεστές και κοινωνικές, με τα παλάτσι τους στη Λέτσε διακοσμημένα με τον πλούσιο, πυκνό διάκοσμο του μπαρόκ.

Μια μέρα εδώ μπορεί να αρχίσει στο Μπάρι, όπου η παλιά πόλη είναι ένας λαβύρινθος από δρόμους τόσο στενούς που τα απλωμένα ρούχα περνούν από πάνω, και γυναίκες πλάθουν τα ορεκιέτε στα κατώφλια τους, με τη ζύμη πιεσμένη κάτω από ένα μαχαίρι με εξοικειωμένη κίνηση. Φύγετε από την πόλη κατά τις αρχές του μεσημεριού και ο δρόμος ανεβαίνει ανάμεσα στους ελαιώνες, με τους κορμούς στρεβλωμένους και ραγισμένους, και τις ασημένιες κάτω επιφάνειες των φύλλων να αστράφτουν καθώς περνά το αυτοκίνητο. Η Οστούνι περιμένει στον λόφο της, ένα ασβεστωμένο συνονθύλευμα από σκάλες και τόξα που λάμπει στον ήλιο και δροσίζει αμέσως στα σοκάκια. Το μεσημεριανό μπορεί να είναι χταπόδι στη σχάρα και ψωμί βουτηγμένο σε τοπικό ελαιόλαδο, που τρώγεται αργά, γιατί τίποτα σε αυτό το μέρος της χώρας δεν ζητά να βιαστεί. Το απόγευμα, η ακτή προσφέρει τις δικές της απολαύσεις. Το Πολινιάνο α Μάρε κάθεται πάνω σε βράχο πάνω από τη θάλασσα, με απότομες πτώσεις και μικρά σπήλαια όπου το κύμα βροντά και έπειτα υποχωρεί. Πιο νότια, το δάπεδο του καθεδρικού ναού του Οτράντο είναι ένα ψηφιδωτό ζώων και παράξενων κοσμικών μορφών, τοποθετημένο με το χέρι πριν από αιώνες και ακόμη κάτω από τα πόδια.

Αυτό που μένει μαζί σας είναι η αίσθηση μιας περιοχής που δουλεύει, και δεν παριστάνει. Τα αγροκτήματα εξακολουθούν να φτιάχνουν το δικό τους τυρί και κρασί, τα ψαράδικα εξακολουθούν να γυρίζουν στο λιμάνι το σούρουπο, και οι παλιές πόλεις έχουν ακόμη μια γιαγιά που σκουπίζει το κατώφλι της στις έξι το απόγευμα. Η ακτή είναι μέρος αυτού, όχι ξεχωριστό αξιοθέατο: μια μακριά άκρη από βράχια, θαλάσσια σπήλαια και βραχώδεις ακτές όπου το αλάτι στεγνώνει λευκό πάνω στο δέρμα. Η αναχώρηση πάντα φαίνεται πρόωρη. Βρίσκετε τον εαυτό σας να κοιτάζει πίσω τους ασβεστολιθικούς τοίχους, τους τρούλους στον λόφο τους, τη λευκή πόλη που πιάνει το τελευταίο φως, και ήδη σχεδιάζετε τη διαδρομή που θα ακολουθούσατε αν επιστρέφατε.