Antalya

Η επαρχία μεταβάλλεται σε τρεις διακριτούς χαρακτήρες καθώς ταξιδεύεις ανατολικά από την πόλη. Γύρω από την ίδια την Αττάλεια, η ακτή είναι επίπεδη και ανοιχτή, μια μακριά έκταση από άμμο και πεύκα, όπου η παραλιακή λεωφόρος της πόλης τρέχει δίπλα στο νερό. Πιο δυτικά, η γη σχηματίζει δασώδεις λοφοσειρές, και η διάθεση γίνεται πιο ήσυχη και πιο πράσινη, με χωριά τοποθετημένα μακριά από την ακτή και πορτοκαλεώνες στις χαμηλότερες πλαγιές. Προς την Αλάνια, τα βουνά κλείνουν ξανά γύρω σου και ο δρόμος ακολουθεί τη θάλασσα με ελάχιστο περιθώριο, έτσι ώστε κάθε ακρωτήριο μοιάζει με μια νέα χώρα. Η ενδοχώρα του βορρά ακολουθεί έναν εντελώς διαφορετικό ρυθμό. Εδώ, τα ψηλά οροπέδια καλλιεργούνται από βοσκούς και χωρικούς, και η πέτρα των παλιών οικισμών έχει αποφθαρεί στο χρώμα του ξερού ψωμιού.

Μια ημέρα στην περιοχή συνήθως αρχίζει στην παλιά πόλη της Αττάλειας, όπου στενά σοκάκια με λευκοβαμμένα σπίτια οδηγούν προς το λιμάνι, γεμάτο με αλιευτικά καΐκια και καφέ με τις καρέκλες στραμμένες προς το νερό. Η Πύλη του Αδριανού, ρωμαϊκή τιμητική αψίδα του δεύτερου αιώνα, στέκεται στην άκρη της παλιάς πόλης, και η πέτρα της έχει λειανθεί από γενιές περαστικών. Κατευθύνσου προς την ακτή και τα ερείπια αρχίζουν να κυριαρχούν. Στη Σίδη, οι κίονες ενός αρχαίου ναού στέκονται απέναντι στη θάλασσα, και το θέατρο πίσω τους εξακολουθεί να φιλοξενεί τις καμπύλες σειρές των καθισμάτων του. Λίγο παραπέρα, η Φασηλίδα βρίσκεται σε έναν κόλπο καλυμμένο από πεύκα, με τα τείχη του λιμανιού της μισοκαταπίνονται από ρίζες και άμμο. Στην ενδοχώρα, η Τερμησσός προσεγγίζεται με μια απότομη ανάβαση μέσα από το δάσος, και η αρχαία πόλη, χτισμένη στην πλαγιά του βουνού, κάνει την προσπάθεια να φαίνεται άξια. Με το βράδυ, η μυρωδιά του ψητού ψαριού απλώνεται πάνω από το λιμάνι, και τα φώτα των αλιευτικών χωριών ανάβουν ένα ένα κατά μήκος της ακτής.

Αυτό που μένει, ωστόσο, είναι η ίδια η ακτή, ο τρόπος με τον οποίο η γη κατεβαίνει από τα βουνά στο νερό μέσα σε λίγα σύντομα μίλια και το χρώμα της θάλασσας αλλάζει από βαθύ μπλε σε τυρκουάζ πάνω από τα ρηχά. Προσέχεις τα μικρά πράγματα: τον ήχο των βοτσάλων που μετακινούνται μέσα στο κύμα, τη μυρωδιά της πευκοσκόνης ζεσταμένης από τον απογευματινό ήλιο, τον τρόπο που ένα αλιευτικό σκάφος στρίβει αργά σε έναν κόλπο το σούρουπο. Η οροσειρά του Τόρου φυλάει τα πάντα, με τις κορυφές της ακόμη λευκές πολύ μετά τη στιγμή που οι πεδιάδες έχουν γίνει καλοκαιρινές. Είναι το είδος του τοπίου που σου ζητά να επιβραδύνεις, να κάθεσαι περισσότερο πάνω από ένα γεύμα, να περπατήσεις ακόμη ένα ακρωτήριο πριν γυρίσεις πίσω. Η αναχώρηση είναι πιο δύσκολη από όσο περιμένεις, και οι περισσότεροι βρίσκουν τον εαυτό τους να σχεδιάζει ήδη την επιστροφή, μισοπεισμένοι ότι η ακτή θα φαίνεται διαφορετική την επόμενη φορά που θα την δουν.