Surat Thani Province

Η επαρχία χωρίζεται πιο εύκολα απ' ό,τι συνοψίζεται. Η ανατολή είναι πεδινή, με ορυζώνες, άλσος από καρυδιές και τον πλατύ καφέ ποταμό που δίνει το όνομά του στην επαρχιακή πόλη, όπου τα σπιτάκια με καταστήματα κοιτούν το νερό και τα φορτηγά κινούνται αργά γύρω από την πρωινή αγορά. Προς τα δυτικά η γη ανεβαίνει σε ασβεστολιθικά πετρώματα και τροπικό δάσος, όπου ο αέρας δροσίζει, η κόμη των δέντρων κλείνει από πάνω και ο ήχος αλλάζει από μηχανές σε τζιτζίκια και νερό που πέφτει. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο διαθέσεις βρίσκονται οι αγροτικές περιοχές της μέσης πεδιάδας, ακόμη πιο ήσυχες, με ευθείες δρόμους ανάμεσα σε φυτείες και χωριά που κρατούν τους ναούς τους στο κέντρο της καθημερινής ζωής. Κάθε μέρος ζητά από τον ταξιδιώτη κάτι διαφορετικό: υπομονή στα πεδινά, προσοχή στο δάσος και, στη μέση, τη διάθεση να επιβραδύνει κανείς και να αφήσει το απόγευμα να απλωθεί.

Μια μέρα στην ακτή ξεκινά νωρίς σε ένα ψαράδικο λιμάνι, όπου κιβώτια με πάγο είναι στοιβαγμένα δίπλα σε σκάφη που βγήκαν στη θάλασσα πριν από το ξημέρωμα. Νοίκιασε μια longtail βάρκα για τη σύντομη διαδρομή προς τα ανοιχτά και το νερό αλλάζει από καφέ σε καθαρό πράσινο πάνω από ανοιχτόχρωμη άμμο. Τα σκόρπια ασβεστολιθικά νησάκια του Ανγκ Τονγκ υψώνονται απότομα μέσα από τη θάλασσα, με τους βράχους τους καλυμμένους από δέντρα, και η λιμνοθάλασσα μέσα σε ένα από αυτά είναι τόσο ακίνητη που καθρεφτίζει τον ουρανό. Πίσω στην ξηρά, το μεσημεριανό είναι ψητό ψάρι και κολλώδες ρύζι, φαγωμένα σε ένα πλαστικό τραπέζι, ενώ η άμπωτη απομακρύνεται πίσω από τους πασσάλους των σπιτιών. Το απόγευμα η γη ζητά έναν άλλο ρυθμό. Ένα μονοπάτι στροφάρει στους λόφους προς το Khao Sok, όπου το ποτάμι τρέχει κρύο πάνω από βράχια και το δάσος στάζει ακόμη και όταν ο ήλιος είναι ψηλά. Η μέρα τελειώνει όπου τύχει να είναι καλό το φως, συνήθως σε μια ξύλινη προβλήτα ή σε μια βεράντα, με τη μυρωδιά του καπνού από ξύλα και τη θάλασσα κάπου κοντά.

Αυτό που μένει μαζί σου είναι η αλλαγή του ρυθμού, ο τρόπος που μια πρωινή ώρα ανάμεσα σε δέντρα καουτσούκ δίνει τη θέση της σε ένα βραδινό με την παλίρροια. Η επαρχία ανταμείβει όσους σταματούν, κάνουν μια ερώτηση και δέχονται έναν δεύτερο καφέ από έναν άγνωστο. Φεύγεις με δυσκολία, ήδη σκεπτόμενος ποιον δρόμο θα πάρεις την επόμενη φορά και ποιο κομμάτι της ακτής θα φαίνεται διαφορετικό όταν το φως αλλάξει ξανά.