Gros Islet

Η περιοχή δεν είναι ένας τόπος αλλά πολλοί, και ταιριάζουν μεταξύ τους όπως μια παλιά οικογένεια: δυνατά σε ορισμένα δωμάτια, ήσυχα σε άλλα. Η πόλη Gros Islet είναι γεμάτη και κοντινή, τα πεζοδρόμια της γεμίζουν μουσική από ηχεία που έχουν στηριχτεί στα ανοίγματα των θυρών, οι γωνίες της είναι πυκνές από τον καπνό του ψητού κοτόπουλου και από τους άντρες που διαφωνούν για το κρίκετ. Όταν ανηφορίσεις προς την ενδοχώρα, η διάθεση μαλακώνει. Οι δρόμοι πάνω από την ακτή περνούν από φυτείες μπανάνας και μικρά ξύλινα σπίτια βαμμένα σε ξεθωριασμένα μπλε και κίτρινα, όπου σκύλοι κοιμούνται στη σκιά των μάνγκο και κανείς φαίνεται να μην βιάζεται. Πιο ψηλά, η θαμνώδης βλάστηση δίνει τη θέση της σε γυμνές πλαγιές, και από τις στροφές μπορείς να κοιτάξεις πίσω προς ολόκληρο τον κόλπο, μια θέα που οι περισσότεροι επισκέπτες ξεχνούν να αναζητήσουν μέχρι να την έχουν ήδη προσπεράσει.

Η μέρα εδώ συνήθως ξεκινά στο νερό. Η μαρίνα του Rodney Bay είναι ένας πρακτικός, από τον ήλιο ξεβαμμένος τόπος με προβλήτες και εργατικές βάρκες, και το μονοπάτι γύρω από την άκρη της λιμνοθάλασσας περνά από μαγκρόβια όπου τσικνιάδες στέκονται ακίνητοι στα ρηχά. Το Pigeon Island ανταμείβει την ανάβαση. Τα πέτρινα σκαλοπάτια είναι ζεστά κάτω από τα πόδια μέχρι τα μεσάνυχτα της πρωινής ώρας... (διόρθωση:) μέχρι τα μεσημβρινά, και τα ερείπια των οχυρώσεων του δέκατου όγδοου αιώνα πλαισιώνουν τον Ατλαντικό από τη μία πλευρά και τον ήρεμο εσωτερικό κόλπο από την άλλη. Η παραλία Reduit απλώνεται μακριά και ανοιχτόχρωμη, με την άμμο αρκετά σταθερή για βόλτα ξυπόλητος, και στην άκρη της τα βράχια σπάνε τα κύματα σε ένα σταθερό λευκό βουητό. Προς το βράδυ η πόλη γεμίζει ξανά, ο καπνός της σχάρας πλέει πάνω από το πάρκινγκ και η μουσική στιλ steel pan έρχεται από κάπου στον δρόμο.

Αυτό που μένει μαζί σου δεν είναι κάποια μεμονωμένη θέα αλλά ο καθημερινός ρυθμός του τόπου: ψαράδες που μπαλώνουν δίχτυα στην άμμο, τα φώτα του φούρνου που ανάβουν πριν την αυγή, μια συζήτηση σε μια στάση λεωφορείου που καταλήγει σε πρόσκληση για μεσημεριανό. Η ακτή εδώ είναι μέρος της εργατικής ζωής της περιοχής και όχι σκηνικό πίσω από αυτήν, και γι' αυτό είναι δύσκολο να φύγεις. Αρχίζεις να σχεδιάζεις την επιστροφή πριν το αυτοκίνητο φτάσει στην κορυφή του λόφου, και γυρίζεις μία ακόμη φορά να δεις το φρούριο να πιάνει το τελευταίο φως.