Grenadines

Η περιοχή αλλάζει χαρακτήρα σε κάθε διάσχιση. Η Μπεκουΐα διατηρεί τον ρυθμό ενός εργατικού λιμανιού, με ναυπηγικά καταφύγια, άντρες που μπαλώνουν δίχτυα στη σκιά και απότομα σοκάκια που ανεβαίνουν από την παραλία προς σπίτια με ευρύ θέα στο κανάλι. Το Μουστίκ φαίνεται σκόπιμα ήσυχο, με στενά δρομάκια πλαισιωμένα από κομμένες φράξες και παραλίες που παραμένουν σχεδόν άδειες εξ επιλογής, έτσι ώστε ο τόπος να μοιάζει με ιδιωτικό κήπο και όχι με χωριό. Το Κανούαν και το Μαγιρώ είναι ακόμα πιο ήρεμα, με ξερή θαμνώδη βλάστηση, κατσίκες που βόσκουν κατά μήκος του δρόμου και μικρούς κολπίσκους όπου το νερό αλλάζει από τυρκουάζ σε βαθύ μπλε μέσα σε λίγες κωπηλατικές κινήσεις. Το Ουνιόν Αϊλαντ, στο νότιο άκρο, φαίνεται πιο εκτεθειμένο και πιο ζωντανό, ένας τόπος με πάγκους αγοράς, έναν δρόμο στη ράχη πάνω από την πόλη και την αίσθηση ότι τα εξωτερικά νησιά εξαρτώνται το ένα από το άλλο περισσότερο απ' όσο παραδέχονται.

Η ημέρα εδώ διαμορφώνεται κυρίως από το νερό. Μετακινείστε από το ένα νησί στο άλλο με ένα σκάφος που μυρίζει πετρέλαιο και θαλασσινό αλάτι, και έπειτα αποβιβάζεστε σε ένα λιμάνι όπου ψαράδες ζυγίζουν το πρωινό τους ψάρεμα και παιδιά τσακώνονται για ένα ποδόσφαιρο. Το μεσημεριανό είναι συνήθως ό,τι ήρθε από τη θάλασσα εκείνο το πρωί: ψητός λυθρίνι με ψωμί-δέντρο, ένα πιάτο τηγανητό πλαντέν, ίσως ένα κρύο μπουκάλι τοπική μπύρα σε μια στέγη από καλάμι, σε ένα ρουμ-μπαρ όπου ο ιδιοκτήτης ξέρει το όνομα όλων. Το απόγευμα ανήκει στη θάλασσα. Η κολύμβηση με μάσκα πάνω από λιβάδια ποσειδωνίας φέρνει στην επιφάνεια αστερίες, παπαγαλόψαρα και κατά καιρούς μια χελώνα που ανεβαίνει για αέρα, και η σιωπή ανάμεσα στα κύματα διακόπτεται μόνο από τα σχοινιά που χτυπούν στους ιστούς στον κόλπο. Όταν περπατάτε προς το εσωτερικό, ακούτε αγγλικά Creole από τους μεγαλύτερους κατοίκους και βλέπετε πέτρινους τοίχους που έχουν επιβιώσει από αρκετούς ιδιοκτήτες της γης.

Αυτό που μένει μαζί σας δεν είναι μια μόνο θέα αλλά ο ρυθμός. Οι μέρες εδώ μετρώνται με τις παλίρροιες, με την άφιξη του ταχυδρομικού σκάφους, με την αργή επανεμφάνιση των ίδιων προσώπων στα ίδια μόλα. Η αναχώρηση μοιάζει με μικρή απώλεια, από εκείνες που τις προσέχει κανείς μόνο όταν το σκάφος γυρίσει και τα νησιά αρχίσουν να ισοπεδώνονται σε μια γραμμή στον ορίζοντα. Η επιθυμία, όπως παραδέχονται οι περισσότεροι επισκέπτες, είναι απλώς να μείνουν λίγο περισσότερο, να δουν ένα ακόμα απόγευμα να απλώνεται πάνω από το νερό και να διαπιστώσουν αν το φως πάνω σε εκείνους τους χαμηλούς λόφους αλλάζει όπως φαινόταν.