Vlaams Gewest

Η περιοχή αλλάζει καθώς τη διασχίζεις, και κάθε τμήμα έχει το δικό του χαρακτήρα. Η δύση είναι ανοιχτή και αλμυρή, με πολντέρ κομμένα από ίσιες τάφρους, με καμπαναριά ορατά από μίλια μακριά, και με αγελάδες που βόσκουν σε λιβάδια που αποσπάστηκαν από τη θάλασσα πριν από αιώνες. Όσο προχωράς ανατολικά, η γη στενεύει και γίνεται χώρα των ποταμών, της Σκάλντης και της Λέι, όπου παλιά εμπορικά σπίτια γέρνουν πάνω από τις προβλήτες και τα κανάλια κρατούν τα είδωλα των αετωμάτων. Ακόμη βορειότερα και ανατολικότερα, το τοπίο ξαναχαλαρώνει. Η Κάμπινα, η Κέμπεν, είναι αμμώδη πεδιάδα με ερείκες και πευκοδάση, τόσο ήσυχη που ένας ποδηλάτης μπορεί να περάσει ολόκληρο χωριό χωρίς να δει ψυχή. Στα μακρινά ανατολικά, το Λιμβούργο φέρνει οπωρώνες, κυλιόμενο έδαφος και έναν πιο μαλακό, αγροτικό ρυθμό. Στα νότια, η γη ανεβαίνει στις Φλαμανδικές Αρδέννες, μια σειρά δασωμένων λόφων και στενών δρόμων που μοιάζει σχεδόν άτοπη σε μια χώρα τόσο επίπεδη.

Μια μέρα στην περιοχή συνήθως ξεκινά σε μια πόλη και τελειώνει κάπου με περισσότερο αέρα. Η Μπριζ είναι το προφανές σημείο εκκίνησης, και το μεσαιωνικό της κέντρο ανταμείβει το περπάτημα χωρίς σχέδιο: ένα ήσυχο κανάλι πίσω από την πλατεία της αγοράς, μια αυλή ενός μοναστηριού με τη δική της σιωπή, ένα καμπανολόγιο που ακούγεται από αρκετούς δρόμους μακριά. Η Γάνδη είναι λιγότερο γυαλισμένη και πιο ζωντανή, με το κάστρο της και τη συνοικία του λιμανιού της, και οι φοιτητές της και οι λιμενεργάτες μοιράζονται τα ίδια καφέ. Η Αμβέρσα έχει το ψηλό καμπαναριό του καθεδρικού ναού και το παλιό λιμάνι, καθώς και μια παραλιακή ζώνη που έχει ανασχηματιστεί σε κάτι πιο ελαφρύ και πιο ανοιχτό. Η ακτή, που ανήκει στην ίδια περιοχή, εκτείνεται ως μακριά λωρίδα από αμμόλοφους, πλατιές παραλίες και παραλιακούς περιπάτους πλαισιωμένους από ψηλές πολυκατοικίες. Περπάτησέ την στο τέλος του απογεύματος, όταν η παλίρροια έχει υποχωρήσει και η άμμος είναι σταθερή και αντανακλαστική, και μπορείς να δεις ολόκληρο το τοπίο ως μία συνεχή γραμμή γης και θάλασσας.

Αυτό που μένει μαζί σου είναι το μείγμα των κλιμάκων. Μπορείς να στέκεσαι σε ένα επίπεδο πολντέρ και να βλέπεις ταυτόχρονα ένα καμπαναριό, έναν ανεμόμυλο και έναν αυτοκινητόδρομο, και μία ώρα αργότερα να περπατάς ανάμεσα σε οξιές πάνω σε ένα ύψωμα, χωρίς άλλον ήχο πέρα από τα πουλιά. Η περιοχή δεν σου ζητά να διαλέξεις ανάμεσα στην πόλη και την ύπαιθρο, ή ανάμεσα στη θάλασσα και την ενδοχώρα. Απλώς τα προσφέρει το ένα δίπλα στο άλλο, και η επιθυμία να μείνεις συνήθως έρχεται κάπου στον δρόμο ανάμεσά τους, όταν οι τάφροι πιάνουν το τελευταίο φως και υπάρχει ακόμη ένα χωριό μπροστά που αξίζει να το δεις.