Troms og Finnmark

Το Troms og Finnmark δεν αλλάζει σταδιακά. Το Tromsø βρίσκεται στο νησί του με την αύρα μιας πανεπιστημιακής πόλης, με μαλλιά μαγαζιά και καφέ, και το λευκό τρίγωνο της Αρκτικής καθεδρικής του ναού υψώνεται πάνω από τις στέγες. Όσο κινείσαι βόρεια και δυτικά, η γη αραιώνει. Το Senja αναδύεται σε κοφτές, πριονωτές κορφογραμμές πάνω από παραλίες με ανοιχτόχρωμη άμμο, ενώ ο ποταμός Alta έχει σκάψει μια βαθιά χαράδρα ανάμεσα στους λόφους, με τα χαραγμένα βραχογραφικά του πάνελ πεσμένα στο έδαφος εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πιο ανατολικά τα δέντρα εγκαταλείπουν εντελώς το τοπίο. Ο οροπέδιο του Finnmark είναι μια επίπεδη έκταση με χρώμα λειχήνας, διάσπαρτη από λίμνες και μονοπάτια ταράνδων, και ο άνεμος την διασχίζει ανεμπόδιστα μέχρι να φτάσει στους βράχους. Κάθε τμήμα μοιάζει με διαφορετική χώρα, κι όμως όλα υπακούν στο ίδιο μακρύ φως και στην ίδια κρύα θάλασσα.

Η μέρα εδώ παίρνει τον ρυθμό της από το νερό. Στο Tromsø μπορείς να ανέβεις στον λόφο πάνω από την πόλη, να κοιτάξεις κάτω τις στέγες και τη γέφυρα, και μετά να περπατήσεις ως το λιμάνι, όπου ξεφορτώνουν τα ψαράδικα και η μυρωδιά του πετρελαίου και του αλατιού αιωρείται στον αέρα. Κατευθύνσου βόρεια και ο δρόμος στρίβει γύρω από τα φιόρδ του Kvaløya και του Senja, σταματώντας όπου μια στροφή ανοίγει σε γκρίζα χαλίκια. Στο Finnmark τα ονόματα των τόπων γίνονται ολοένα και πιο παράξενα. Το Vardø, κάποτε ψαρολίμανο με φρούριο στο ακρωτήριό του, φιλοξενεί ένα μνημείο δίπλα στη θάλασσα, φτιαγμένο από μακριά ξύλινα τοιχώματα και ήσυχους διαδρόμους, όπου ο άνεμος χτυπά τα παράθυρα και σχεδόν τίποτε άλλο δεν σε ενοχλεί. Το Honningsvåg βρίσκεται στους πρόποδες του Magerøya, και από το οροπέδιο του North Cape οι βράχοι πέφτουν σε στρώματα προς έναν ορίζοντα που μοιάζει εντελώς ανοιχτός. Το Kirkenes, στο ανατολικό άκρο, τερματίζει τον δρόμο εκεί όπου αρχίζει τα ρωσικά σύνορα, μια υπενθύμιση του πόσο μακριά φτάνει αυτή η κομητεία. Ο αποξηραμένος μπακαλιάρος κρέμεται ακόμα σε ξύλινες σχάρες κατά μήκος της ακτής, άκαμπτος και ωχρός στον άνεμο.

Αυτό που μένει μαζί σου δεν είναι κάποιο μεμονωμένο θέαμα, αλλά η αίσθηση ότι έφτασες σε ένα άκρο που είναι ταυτόχρονα κέντρο του εαυτού του. Το βράδυ έρχεται αργά, τα βουνά γίνονται μπλε και ύστερα σκούρο βιολετί, και η θάλασσα διατηρεί τη δική της ησυχία δίπλα στα φώτα του λιμανιού. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις γιατί οι άνθρωποι που ζουν εδώ μιλούν για τον Βορρά με περηφάνια και όχι με συγγνώμη. Η αναχώρηση μοιάζει λιγότερο με φυγή και περισσότερο με απελευθέρωση από έναν τόπο που δεν θέλει να τον βιαστείς. Η ακτή, τα φιόρδ και η ανοιχτή τούντρα μένουν στο μυαλό σου, και βρίσκεσαι ήδη να επιθυμείς μια ακόμα μέρα μαζί τους.