Saint George

Η ενορία αλλάζει χαρακτήρα καθώς απομακρύνεσαι από το κέντρο της πόλης. Το ίδιο το Κίνγκσταουν είναι πυκνό και θορυβώδες με τον καλύτερο τρόπο: στενοί δρόμοι γεμάτοι βιτρίνες, πωλητές που φωνάζουν πάνω από δίσκους με προϊόντα, η φασαρία της οδού Μπέι, όπου τα λεωφορεία περιμένουν με αναμμένες μηχανές και οι συζητήσεις ξεχειλίζουν στο πεζοδρόμιο. Ανεβαίνοντας την ανηφόρα, ο τόνος μαλακώνει. Οι οικιστικοί δρόμοι σκαρφαλώνουν δίπλα σε ζωγραφιστά ξύλινα σπίτια, οι κήποι ξεχύνονται πάνω από χαμηλούς τοίχους, και ο θόρυβος της κυκλοφορίας αραιώνει σε κελαηδίσματα πουλιών. Προς το νότιο άκρο, η γη ανοίγεται σε ησυχότερες εκτάσεις, όπου η πόλη παραχωρεί τη θέση της σε φοίνικες καρύδας και στον ρυθμό των μικρότερων κοινοτήτων. Κάθε τμήμα μοιάζει με χωριστή συζήτηση με τη θάλασσα, και μπορείς να ακούσεις τη διαφορά καθώς περπατάς.

Αν περάσεις μια μέρα εδώ, η ρουτίνα συνήθως διαμορφώνεται από μόνη της. Ξεκίνα από τους Βοτανικούς Κήπους, που καλλιεργούν δέντρα και φυτά από τον δέκατο όγδοο αιώνα, και άφησε τη σκιά των παλιών δειγμάτων να επιβραδύνει τον ρυθμό σου. Κατέβα στην πόλη το μεσημέρι, όταν η αγορά είναι στο μέγιστο της γενναιοδωρίας της και οι πάγκοι με τα ψάρια κοντά στην παραλία μυρίζουν αλάτι και πάγο. Φάε κάτι μαγειρεμένο κατά παραγγελία, κάτσε για λίγο σε ένα παγκάκι στο λιμάνι και παρακολούθησε τα καΐκια που έρχονται και φεύγουν. Το απόγευμα, πάρε τον δρόμο προς την ακτή. Οι παραλίες εδώ δεν είναι τέλειες σαν καρτ ποστάλ, αλλά είναι αληθινές: άμμος γκρι-χρυσή, ψαράδες που μπαλώνουν δίχτυα κάτω από ανάποδα κύτη, και το ανά τακτά διαστήματα κατσίκι που περιφέρεται στη γραμμή της άμπωτης. Το νερό είναι αρκετά ζεστό ώστε να μένεις μέσα του περισσότερο απ' ό,τι σχεδίαζες.

Αυτό που μένει μαζί σου είναι η καθημερινότητα του, και ακριβώς σε αυτή έγκειται η αξία του. Το Σεντ Τζορτζ δεν παριστάνει τον εαυτό του για τους επισκέπτες. Εδώ στεγάζεται η κυβέρνηση, εδώ τα σχολικά παιδιά διασχίζουν το δρόμο με σιδερωμένες στολές, εδώ οι άνθρωποι μαζεύονται για να διαφωνήσουν για το κρίκετ και για την τιμή της βενζίνης. Αυτή η υφή είναι παντού, από την πέτρα των τειχών του φρουρίου ως τη γλυκιά μυρωδιά από τους τηγανιτούς λουκουμάδες σε κάποιο πλαϊνό δρομάκι. Όταν πέφτει το βράδυ, τα φώτα ανάβουν απέναντι από το λιμάνι, οι λόφοι σκουραίνουν πίσω από την πόλη, και η θάλασσα συνεχίζει τον σταθερό ήχο της πάνω στην ακτή. Είναι εύκολο να φανταστείς την επιστροφή, και δύσκολο να φανταστείς να φύγεις χωρίς να σκοπεύεις να ξαναγυρίσεις.