Provence-Alpes-Côte d'Azur

Όταν πηγαίνεις βόρεια από την ακτή, η γη στενεύει. Τα αλπικά département των Hautes-Alpes και των Alpes-de-Haute-Provence μοιάζουν ψηλά και αραιοκατοικημένα, με λάρικες στις πλαγιές, κρύα ποτάμια σε πετρώδεις κοίτες και χωριά που φαίνεται να έχουν φυτρώσει μέσα από το βράχο. Στρέφοντας νοτιοδυτικά, ο Verdon έχει χαράξει μια χαράδρα τόσο βαθιά, που το νερό κάτω στο βάθος μοιάζει με κλωστή από πράσινο γυαλί. Το Luberon είναι πιο απαλό: ωχροκόκκινοι βράχοι, κερασεώνες, ορεινά χωριά στις κορυφές όπου οι δρόμοι είναι πιο στενοί από οτιδήποτε άλλο εκτός από ποδήλατο. Πιο κάτω, στο δέλτα του Ροδανού, η Camargue γίνεται επίπεδη και υγρή, με λευκά άλογα που δουλεύουν στους βάλτους και ρόδινα φλαμίνγκο που στέκονται στα ρηχά. Κάθε μέρος έχει τον δικό του χαρακτήρα, και η αλλαγή ανάμεσά τους συχνά συμβαίνει μέσα σε μία ώρα περπάτημα από ένα μόνο χωριό.

Αν περάσεις μια μέρα μέσα από το κέντρο της περιοχής, το μοτίβο γίνεται καθαρό. Ξεκίνα από την Aix-en-Provence, όπου οι κρήνες πιτσιλίζουν πάνω από λεκάνες με πράσινο βρύο και τα καφενεία στο Cours Mirabeau σερβίρουν καφέ σε φλιτζάνια τόσο μικρά που δεν μπορείς να τα κρατήσεις για πολλή ώρα. Συνέχισε για την Arles, όπου οι ρωμαϊκές πέτρες στέκονται ήσυχα δίπλα στους πάγκους της αγοράς και το φως πάνω από τον Ροδανό είναι τόσο διαπεραστικό που σε κάνει να σμίγεις τα μάτια. Ύστερα πάρε τον παράκτιο δρόμο ανατολικά προς τη Μασσαλία. Το παλιό λιμάνι ηχεί από γλάρους και ψαράδες που μπαλώνουν τα δίχτυα τους, και πέρα από την πόλη ανοίγονται οι calanques: λευκός βράχος που πέφτει σε νερά τόσο καθαρά που μπορείς να μετρήσεις τις πέτρες στον πυθμένα, πεύκα που γέρνουν πάνω από τους γκρεμούς, και η μυρωδιά της ρητίνης που ανεβαίνει στη ζέστη. Ακόμα πιο ανατολικά, οι Κάννες και το Αντίμπ κοιτούν τη θάλασσα με τα προκυμαία και τις φωτεινές βίλες τους, ενώ οι λόφοι πίσω τους κρατούν την πόλη των αρωμάτων, το Γκρας, όπου τα εργαστήρια μυρίζουν ακόμα γιασεμί και άνθη πορτοκαλιάς.

Αυτό που μένει είναι ο τρόπος με τον οποίο η περιοχή αρνείται να μείνει σε μία διάθεση. Ένα πρωί στα βουνά μπορεί να τελειώσει με μπάνιο στη Μεσόγειο το απόγευμα, και ένα μεσημεριανό με ψητό ψάρι και δροσερό ροζέ μπορεί να ακολουθηθεί από περπάτημα ανάμεσα σε αιωνόβιες ελιές. Η ακτή είναι μέρος αυτού του συνόλου, δεν είναι ξεχωριστός τόπος που απλώς διασχίζεις στο δρόμο για κάπου αλλού. Η αναχώρηση μοιάζει με διακοπή μιας κουβέντας στη μέση, και η επιθυμία να μείνεις έχει λιγότερο να κάνει με κάποια μεμονωμένη θέα και περισσότερο με την περιέργεια να δεις πώς θα απαντήσει η επόμενη κοιλάδα, το επόμενο λιμάνι, το επόμενο ορεινό χωριό σε εκείνο που μόλις άφησες πίσω.