Primorje-Gorski Kotar

Στην ενδοχώρα, τα υψίπεδα της Γκόρσκι Κόταρ αισθάνονται δροσερά και αργά. Τα χωριά βρίσκονται σε ξέφωτα που έχουν ανοιχτεί μέσα στο δάσος, και ο ασβεστόλιθος κάτω από τα πόδια είναι γεμάτος από καταβόθρες και ξερά φαράγγια που καταπίνουν τη βροχή και την αποδίδουν αλλού. Ο Ρισνιάκ και τα δάση γύρω του είναι ήσυχα με τρόπο που κάνει την απλή κουβέντα να ακούγεται δυνατή. Όσο πλησιάζεις το νερό, ο χαρακτήρας αλλάζει ξανά. Το παράλιο Κβάρνερ είναι πιο απότομο, πιο χτισμένο και πιο πολυσύχναστο, με παλιούς περιπάτους και τον κόλπο να ανοίγεται πλατιά κάτω από τον δρόμο. Έπονται τα νησιά, Κρκ, Cres και Λošinj, το καθένα με τον δικό του ρυθμό. Το Κρκ είναι το πιο προσβάσιμο, το Cres έχει γυμνούς λόφους και ξερολιθιές, ενώ το Λošinj διατηρεί έναν μαλακότερο, πευκόσμο τρόπο που αντανακλά τη μακρά ιστορία του ως ναυτική πόλη.

Μια μέρα εδώ μπορεί να αρχίσει στους λόφους και να τελειώσει στη θάλασσα χωρίς καμία αίσθηση βιασύνης. Η Ρίεκα, η έδρα της κομητείας, είναι ένα εργαζόμενο λιμάνι με μια μεγαλοπρεπή παραλία, ένα φρούριο πάνω από το λιμάνι και μια αγορά τροφίμων όπου ψαράδες και γιαγιάδες παζαρεύουν στα ίδια τραπέζια. Κατά μήκος της ακτής, η Οπατιγιά διατηρεί τις βίλες της Belle Époque και τον παραθαλάσσιο δρόμο με τους φοίνικες, ενώ μικρότερα μέρη όπως το Λόβραν και η Μοστσένιτσκα Ντράγκα προσφέρουν πέτρινες σκάλες, ψαράδικα που έχουν τραβηχτεί στα χαλίκια και καφέ όπου η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από τον άνεμο μπόρα και την κατάσταση του ψαρέματος. Το Κρικβένιτσα και το Νόβι Βινοντολσκι έχουν τον ρυθμό μιας τουριστικής ακτής, με μεγάλους περιπάτους δίπλα στο νερό και τον ήχο των καμπάνων να ταξιδεύει πάνω από τον κόλπο νωρίς το βράδυ. Τρως ψητό ψάρι με ψωμί και ελαιόλαδο, πίνεις κάτι τοπικό και δροσερό, και βλέπεις το φως να αλλάζει πάνω στα νησιά απέναντι.

Αυτό που μένει στους επισκέπτες είναι ακριβώς η μετάβαση. Αφήνεις πίσω τη δροσερή μυρωδιά της ρετσίνας και του βρεγμένου φλοιού, περνάς από ένα τούνελ μέσα στο βράχο και βγαίνεις σε αλμυρό αέρα και ζεστή πέτρα. Η κομητεία δεν σου ζητά να διαλέξεις ανάμεσα στο βουνό και στη θάλασσα, και οι περισσότεροι που έρχονται για το ένα καταλήγουν να επιστρέφουν για το άλλο. Μέχρι να στρίψει ο δρόμος πάλι προς το δάσος, βρίσκεσαι ήδη να σχεδιάζεις την επόμενη επίσκεψη, αναρωτώμενος ποιο λιμάνι έχασες και ποιο μονοπάτι προς τα δάση με οξιές δεν έχεις ακόμα περπατήσει.