Mecklenburg-Western Pomerania

Ταξιδεύοντας νότια από τη θάλασσα, η γη αρχίζει να χαλαρώνει. Τα χωράφια παραχωρούν τη θέση τους στην Περιοχή των Λιμνών του Μέκλεμπουργκ, όπου παγετωνικές λίμνες βρίσκονται σε μακριές αλυσίδες ανάμεσα σε σημύδες και πεύκα, και το φως πάνω στο νερό φαίνεται να έρχεται από κάτω. Οι λίμνες είναι ήσυχες με έναν εξασκημένο τρόπο: τα χωριά διατηρούν τις βάρκες τους τακτοποιημένες, και τα μονοπάτια κατά μήκος της όχθης περπατιούνται από ανθρώπους που ξέρουν ακριβώς πού αραιώνουν τα καλάμια. Πιο βόρεια ο χαρακτήρας σκληραίνει. Οι αμμόλοφοι της ακτής συγκρατούνται με αγριόχορτο, τα χωριά έχουν χαμηλές καλαμένιες στέγες πιεσμένες κοντά στον άνεμο, και τα δάση φτάνουν σχεδόν μέχρι τη γραμμή της παλίρροιας. Στα ανατολικά, η πομερανική λωρίδα γύρω από το Ουζεντόμ είναι πιο ανοιχτή και πιο συνειδητά παραθεριστική, με μακριές ξύλινες προβλήτες και πλατιές αμμουδιές, ενώ η δύση, γύρω από τη χερσόνησο Ντάρς, φαίνεται παλαιότερη και πιο επιφυλακτική.

Οι πόλεις κουβαλούν την ιστορία της περιοχής σε τούβλο. Το Σβερίν βρίσκεται πάνω στις λίμνες του, με ένα κάστρο του οποίου οι πύργοι φαίνονται να επιπλέουν στο νερό, και οι δρόμοι του ανταμείβουν όποιον περπατά αργά. Το Στραλζούντ έχει τα βαθμιδωτά αετώματα των εμπόρων της Χανσεατικής Ένωσης, σκούρα κόκκινα κάτω από έναν ουρανό που είναι συχνά ασημένιος, και ένα λιμάνι όπου κάποτε έδεναν τα παλιά εμπορικά πλοία. Το Βισμάρ είναι πιο ήσυχο, με την κεντρική πλατεία του περιτριγυρισμένη από όψεις που έχουν επιβιώσει από αιώνες εμπορίου. Κάθε μία από αυτές τις πόλεις έχει μια ιδιαίτερη μυρωδιά το μεσημέρι: ψωμί από έναν φούρνο, πετρέλαιο από ένα ψαράδικο, κομμένο γρασίδι από έναν κήπο με τοίχο. Στην ακτή, μια μέρα σημαίνει να περπατάς το μονοπάτι από ασβεστόλιθο στο Γιασμουντ μέχρι να αραιώσουν τα δέντρα και να ανοίξει η θάλασσα από κάτω, ή να κάνεις ποδήλατο στους επίπεδους δρόμους του Ουζεντόμ με τον άνεμο στην πλάτη σου και τη Βαλτική να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται ανάμεσα στους αμμόλοφους. Το Χίντενζε προσφέρει έναν εντελώς διαφορετικό ρυθμό, χωρίς αυτοκίνητα και με αμμώδεις δρόμους που στρίβουν γύρω από παλιές καλύβες ψαράδων.

Αυτό που μένει στον επισκέπτη είναι η αίσθηση ότι η γη δεν έχει διαταχθεί για χάρη του. Οι λίμνες, τα δάση με σημύδες, οι πόλεις από τούβλο και η γκριζοπράσινη θάλασσα συνεχίζουν τη δική τους δουλειά, και ένας ταξιδιώτης απλώς επιτρέπεται να συμμετάσχει για λίγο. Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς να φεύγει, και πιο δύσκολο να μην θέλει να επιστρέψει: να δει τις λίμνες να παγώνουν στις άκρες τους, την ακτή να καθαρίζει μετά από καταιγίδα, τα αετώματα να καθρεφτίζονται σε ένα λιμάνι που δεν έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου εδώ και γενιές. Η περιοχή ζητά λίγα πέρα από την προσοχή, και την ανταμείβει αργά, μία ευρεία θέα τη φορά.