İstanbul

Η επαρχία δεν συμπεριφέρεται σαν μία πόλη. Στην ευρωπαϊκή πλευρά, παλιά τείχη διασχίζουν γειτονιές όπου το έδαφος ανεβαίνει απότομα από τον Χρυσό Κέρατα, και τα στενά σοκάκια είναι τόσο μικρά που ένα φορτηγό delivery μπορεί να κρατήσει την κίνηση για λεπτά. Απέναντι από τα νερά, η ασιατική ακτή φαίνεται πιο χαλαρή και πιο πράσινη, με παραλιακούς πεζόδρομους, ψαροταβέρνες και ξύλινα σπίτια που γέρνουν προς το στενό. Πιο βόρεια, ο Βόσπορος στενεύει ανάμεσα σε δασώδεις πλαγιές και παλιά ψαράδικα χωριά, και η ακτογραμμή γίνεται μια σειρά από μικρούς κόλπους, πάγκους και κήπους στις πλαγιές των λόφων. Νότια, η Θάλασσα του Μαρμαρά κρατά τα νησιά, όπου ο ρυθμός πέφτει στον ήχο των οπλών στην πέτρα και στο κουδούνισμα των ποδηλάτων. Το καθένα έχει τον δικό του χαρακτήρα, και η μετακίνηση ανάμεσά τους με βάρκα αποτελεί μεγάλο μέρος της απόλαυσης.

Η μέρα εδώ συνήθως ξεκινά με φέρι. Φύγε από το Eminönü νωρίς, όταν τα ψαροκάικα ακόμη εκφορτώνουν και το νερό κάτω από τις γέφυρες είναι γκρίζο-πρασινωπό. Περπάτησε στο Balat, όπου οι προσόψεις έχουν βαφτεί ξανά σε ξεθωριασμένα μπλε και ώχρες, και στάσου για simit και μαύρο τσάι σε ένα καφέ με καρέκλες από λυγισμένο ξύλο στο πεζοδρόμιο. Το απόγευμα, πέρασε στο Καδίκιοϊ, όπου τα σοκάκια της αγοράς μυρίζουν ελιές, προβατίσιο τυρί και ψητό σκουμπρί, και οι φοιτητές γεμίζουν τα παγκάκια στην πλατεία. Αργότερα, πάρε το αργό φέρι για το Üsküdar και δες τα φώτα να ανάβουν κατά μήκος της ασιατικής ακτής, ενώ το κάλεσμα για προσευχή έρχεται πάνω από το νερό. Το βόρειο άκρο της επαρχίας προσφέρει μια εντελώς διαφορετική μέρα: το δάσος κατεβαίνει μέχρι βραχώδεις κολπίσκους, το νερό είναι πιο κρύο και σκοτεινό απ' ό,τι στο στενό, και οι ψαράδες μπάλωναν τα δίχτυα τους στην προβλήτα χωρίς να σηκώσουν το βλέμμα προς τους επισκέπτες.

Μέχρι το βράδυ, το ερώτημα σπάνια είναι αν θα φύγεις, αλλά πώς θα μείνεις περισσότερο. Το τελευταίο φέρι για το σπίτι μεταφέρει ανθρώπους που πέρασαν τη μέρα κινούμενοι ανάμεσα σε ηπείρους χωρίς ούτε μία φορά να χρειαστεί να βιαστούν. Η επαρχία ζητά υπομονή, λίγο περπάτημα και όρεξη για το καθημερινό, και σε αντάλλαγμα προσφέρει μια πόλη που κρατά το παρελθόν της κοντά και τη θάλασσά της ακόμη πιο κοντά. Όποιος έχει δει τα φέρι να γλιστρούν πάνω από το στενό το σούρουπο θα καταλάβει την επιθυμία να επιστρέψει και να ξεκινήσει ξανά τη μέρα από το νερό.