Δυτική Ελλάδα

Ο χαρακτήρας της περιοχής αλλάζει καθώς κινείσαι ανατολικά. Γύρω από την Πάτρα, τη μεγαλύτερη πόλη, η ακτή είναι τόπος δουλειάς: γερανοί στέκονται πάνω από το λιμάνι, τα καφενεία γεμίζουν από φοιτητές και λιμενεργάτες, και οι δρόμοι πάνω από τη θάλασσα έχουν τη ανέμελη φασαρία ενός λιμανιού που ποτέ δεν σταμάτησε πραγματικά να εμπορεύεται. Στρίβοντας νότια στην Ηλεία, η γη ανοίγεται σε μια εκτεταμένη αλλουβιακή πεδιάδα, διαπερνημένη από αργά ποτάμια και καλλιεργημένη με αμπέλια, βαμβάκι και εσπεριδοειδή. Η ησυχία της είναι αγροτική και σκόπιμη, διακόπτεται μόνο από τα σκιερά άλση της Ολυμπίας, όπου το ιερό βρίσκεται ανάμεσα σε πεύκα και το έδαφος διατηρεί ακόμη το περίγραμμα του αρχαίου δρόμου.

Πιο ανατολικά, στην Αιτωλοακαρνανία, η διάθεση γίνεται υδάτινη. Λιμνοθάλασσες και καλαμιώνες απλώνονται γύρω από το Μεσολόγγι, αλυκές λάμπουν στις πεδιάδες, και ερωδιοί στέκονται ακίνητοι στα ρηχά. Πέρα από αυτά τα βουνά της Ακαρνανίας υψώνονται απότομα, με λιγότερους δρόμους και περισσότερα κατσίκια παρά τουρίστες.

Μια μέρα εδώ μπορεί να χτιστεί από μικρά, χωρίς βιασύνη κομμάτια. Το πρωί μπορείς να περπατήσεις στις αγορές της Πάτρας, όπου το ψάρι ακόμη πωλείται με το βάρος και ο καφές είναι αρκετά δυνατός ώστε να κάτσεις μαζί του για μία ώρα. Έπειτα, ο δρόμος ανεβαίνει στα βουνά της Αχαΐας, όπου ο αέρας λεπταίνει και τα πεύκα σκουραίνουν, και μπορείς να κατέβεις με το παλιό οδοντωτό τρένο από το Καλάβρυτα μέσα από φαράγγια που φαίνονται πολύ στενά για ένα τρένο. Το απόγευμα, κατευθύνσου στην ακτή του Κορινθιακού κόλπου, στο λιμάνι της Ναυπάκτου, όπου τα βενετσιάνικα τείχη υψώνονται κατευθείαν από το νερό και τα ψαρόκαικα χτυπούν απαλά στον μόλο. Το μεσημεριανό είναι ψητές σαρδέλες ή μπαρμπούνια, που τρώγονται σε πλαστικό τραπέζι, με τον ήχο των γλάρων και έναν ψαρά που ξεπλένει τις πέτρες με λάστιχο.

Η ακτή εδώ δεν είναι ξεχωριστό αξιοθέατο, αλλά μέρος του χαρακτήρα της περιοχής. Τρέχει σε μακριές, χαμηλές καμπύλες δίπλα σε λιμνοθάλασσες και αλατότοπους, και έχει την υπομονή ενός τόπου που ποτέ δεν χρειάστηκε να διαφημιστεί. Η Δυτική Ελλάδα ανταμείβει τους ταξιδιώτες που έρχονται χωρίς προκαθορισμένο πρόγραμμα. Φεύγεις από μια παραθαλάσσια πόλη επειδή το φως πάνω στο νερό άλλαξε, παίρνεις έναν δευτερεύοντα δρόμο επειδή μια πινακίδα δείχνει σε ένα χωριό με πλάτανο στην πλατεία, και διαπιστώνεις ότι η μέρα πέρασε χωρίς να το καταλάβεις. Η επιθυμία να μείνεις σπάνια αφορά ένα μόνο αξιοθέατο. Προέρχεται από τον τρόπο που η περιοχή συγκρατεί το ένα μετά το άλλο, τη γέφυρα, την πεδιάδα, τη λιμνοθάλασσα, τη ράχη, το καθένα λίγο διαφορετικό από το προηγούμενο, μέχρι η ιδέα του αποχωρισμού να φαίνεται περίεργα πρόωρη.