Κεντρική Μακεδονία

Η περιοχή δεν συνθέτει ένα ενιαίο τοπίο. Στα δυτικά, η Πέλλα και η Ημαθία είναι επίπεδη, ανοιχτή γη με ροδακινιές και κερασιές, διακοπτόμενη από απότομες υψώσεις ασβεστόλιθου. Η Βέροια κρέμεται στην πλαγιά με την παλιά της συνοικία, με στενά πέτρινα σοκάκια και σπίτια της οθωμανικής εποχής, ενώ η Νάουσα κρατά τα κανάλια νερού και τους νερόμυλους να δουλεύουν μέσα στο κέντρο της πόλης. Πιο βόρεια, η γη ανεβαίνει προς την Πιερία, όπου το βουνό δημιουργεί το δικό του καιρό και τα χωριά στέκονται στην άκρη του δάσους. Το κέντρο της περιοχής είναι η πεδιάδα της Θεσσαλονίκης, μια μεγάλη, εργατική πεδινή έκταση με δρόμους, σιδηροδρομικές γραμμές και αποθήκες, και η ίδια η πόλη είναι το πιο θορυβώδες σημείο της: γκρίζα πέτρα, βυζαντινά τείχη και καφενέδες που απλώνονται στην παραλία. Προς τα νοτιοανατολικά, η Χαλκιδική μπαίνει στη θάλασσα με τρία μακριά δάχτυλα από πεύκα, ελιές και γρανίτη, καθένα με τη δική του διάθεση: το ένα γεμάτο από διακοπείς, το άλλο ησυχότερο και δασώδες, και το τελευταίο καταλήγοντας στους βράχους του πιο λιτού από αυτά.

Μια καλή μέρα εδώ μπορεί να ξεκινήσει στην Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης, όπου η παλιά τουρκική συνοικία ανεβαίνει στον λόφο σε έναν μπερδεμένο λαβύρινθο από σκαλιά, μπαλκόνια και μικρές εκκλησίες, και η θέα ανοίγει πάνω από τον κόλπο και τους γερανούς του λιμανιού. Μέχρι το μεσημέρι μπορείτε να βρεθείτε στον παραθαλάσσιο δρόμο, με το παράθυρο του αυτοκινήτου ανοιχτό, και το άρωμα από πεύκο και αλάτι να μπαίνει μέσα. Το μεσημεριανό είναι συνήθως ψάρι στη σχάρα, ψωμί, ένα κανάτι κρασί και ένα πιάτο με ντομάτες με ρίγανη, που τρώγονται αργά σε ένα τραπέζι κοντά στο νερό, ενώ οι βάρκες έρχονται και φεύγουν. Το απόγευμα τα πάντα παίρνει η γη. Στη Βεργίνα, οι βασιλικοί τάφοι βρίσκονται ήσυχα κάτω από τον μεγάλο χωμάτινο τύμβο τους, και η δροσιά του πέτρινου θαλάμου κάνει τον καυτό δρόμο έξω να μοιάζει μακρινός. Ή μπορείτε να ανηφορίσετε προς τα Λιτόχωρο, όπου το χωριό βρίσκεται στους πρόποδες του Ολύμπου και το φαράγγι του ποταμού Ενιπέα κόβει ένα λευκό μονοπάτι μέσα στον βράχο, με το νερό τόσο δυνατό που πνίγει κάθε συζήτηση.

Τίποτα στην περιοχή δεν σας ζητά να βιαστείτε. Οι πόλεις κρατούν τον δικό τους ρυθμό, η πεδιάδα τρέχει με το δικό της πρόγραμμα, και η ακτή μοιάζει να περιμένει να σταματήσετε να κοιτάτε την ώρα. Είναι εύκολο να φύγετε με μια λίστα από πράγματα που θέλατε να δείτε και με την αίσθηση ότι δεν χάσατε τίποτα, γιατί η μέρα συνέχιζε να σας δίνει περισσότερα από όσα είχατε προγραμματίσει. Αυτό που μένει περισσότερο είναι η αίσθηση ενός τόπου που είναι ταυτόχρονα αρχαίος και απόλυτα καθημερινός, και η επιθυμία, όταν η ομίχλη σηκωθεί ξανά πάνω από τον κόλπο, να βρίσκεστε ακόμα εκεί για να το παρακολουθήσετε.