Central Abaco

Διασχίζοντας την περιοχή, ο χαρακτήρας αλλάζει κάθε λίγα μίλια. Κοντά στο κύριο εμπορικό κέντρο το τοπίο μοιάζει πρακτικό: χαμηλά τσιμεντένια κτίρια, σιδηρικά, ο βόμβος των γεννητριών και ο ήχος των φορτηγών που στρίβουν προς το λιμάνι. Απομακρύνεσαι από εκεί και η θαμνώδης βλάστηση πυκνώνει σε πεύκα και παλμέτα, ο αέρας μυρίζει ρητίνη μετά τη βροχή και οι δρόμοι στενεύουν μέχρι που μοιάζει να διαπραγματεύονται με τα δέντρα. Πιο μακριά, οι οικισμοί χαλαρώνουν. Τα σπίτια στέκονται σε πασσάλους με λαμαρινένιες στέγες βαμμένες σε ξεθωριασμένα βασικά χρώματα, και ένας σκύλος σε παρακολουθεί να περνάς χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Κάθε τμήμα έχει τον δικό του ρυθμό, και κανένας δεν βιάζεται.

Μια μέρα εδώ τείνει να οργανώνεται γύρω από το νερό. Τα πρωινά ξεκινούν σε μια προβλήτα με ψαράδες που μπαλώνουν δίχτυα και την πρώτη, χωρίς φέρι, ακινησία του λιμανιού, με τις βάρκες παραταγμένες και τα κατάρτια τους να χτυπούν απαλά. Η Hope Town είναι ένα μέρος για αργό περπάτημα, με τα στενά της σοκάκια γεμάτα ξύλινα εξοχικά σπίτια και ιβίσκους, και ο ριγέ φάρος της να υψώνεται πάνω από τις στέγες σαν πινακίδα καταστήματος για ολόκληρο το στενό. Η Man-O-War είναι πιο ήσυχη και στραμμένη προς τα μέσα, ένα χωριό όπου η ξύλινη ναυπηγική συνεχίζεται εδώ και γενιές, και όπου τα κύτη στις αυλές λένε περισσότερα για τον τόπο από οποιονδήποτε οδηγό. Στην πλευρά του Ατλαντικού, οι παραλίες είναι μακριές και σε μεγάλο βαθμό άδειες, το κύμα αρκετά δυνατό για να γεμίζει τη σιωπή, και η άμμος τρίζει κάτω από τα πόδια όταν είναι στεγνή. Το μεσημεριανό είναι ψάρι, τηγανητό κοχύλι κονς ή ψητός λυθρίνι, που τρώγεται με τον αέρα στα μαλλιά και τον ήλιο ήδη να κατηφορίζει το απόγευμα.

Αυτό που μένει μετά από μια μέρα εδώ δεν είναι τόσο τα αξιοθέατα όσο ο ρυθμός: η παλίρροια που αλλάζει στα κανάλια, το αργό πλέξιμο των μικρών βαρκών ανάμεσα στα νησάκια, ο τρόπος που η πευκοράχη γίνεται σκούρο μπλε στο αργό φως. Φεύγεις από την περιοχή με το ιδιαίτερο έγκαυμα του ήλιου ενός ανθρώπου που ξέχασε να σταματήσει, και με την αίσθηση ότι η ακτή δεν είναι φόντο αλλά η εργαζόμενη καρδιά της περιοχής. Η Κεντρική Άμπακο σε προσκαλεί να μείνεις λίγο περισσότερο από όσο σχεδίαζες, να δεις το νερό άλλη μία φορά πριν σε πάρει ο δρόμος πίσω προς την ενδοχώρα.