British Virgin Islands

Η περιοχή αλλάζει χαρακτήρα σε κάθε διάσχιση. Το Tortola είναι το μεγαλύτερο και το πιο πολυσύχναστο, με τους λόφους του να κατεβαίνουν βαθμιδωτά προς το Road Town, όπου κυβερνητικά γραφεία, καταστήματα εξοπλισμού σκαφών και καφέ με τραπεζάκια μοιράζονται μία και μοναδική γεμάτη παραλιακή λεωφόρο, ενώ η καθημερινή ζωή του τόπου συνεχίζεται γύρω από τους επισκέπτες. Το Virgin Gorda έχει πιο παλιά αίσθηση, με λόφους σωρευμένους από στρογγυλεμένο γρανίτη και ήσυχους δρόμους, όπου τον ρυθμό δίνει ο βράχος και όχι το λιμάνι. Το Anegada είναι μια άλλη χώρα εντελώς: χαμηλό, επίπεδο και φτιαγμένο από κοραλλιογενή ασβεστόλιθο, με δρόμους που περνούν ανάμεσα σε αλμυρές λίμνες και θάμνους, και με ύφαλο αρκετά ρηχό ώστε να αλλάζει χρώμα με την παλίρροια. Το Jost Van Dyke είναι μικρό και απότομο, ένα χωριό απλωμένο σε μία και μόνη παραλία, με την αίσθηση ότι βρίσκεται λίγο απόμακρα από όλα τα υπόλοιπα. Ανάμεσά τους απλώνονται τα μικρά νησάκια και οι βραχονησίδες, άλλα με δέντρα, άλλα γυμνά, το καθένα με τον δικό του μικρό κόλπο.

Η μέρα εδώ συνήθως ακολουθεί τη θάλασσα. Το πρωί ξεκινά με μια σύντομη διαδρομή με ανοιχτή βάρκα ή με πλοίο, με τον ψεκασμό να πέφτει στο παρμπρίζ και τα νησιά να ορθώνονται μπλε και μετά πράσινα μπροστά μας. Στο Virgin Gorda η πορεία ανάμεσα στους βράχους είναι αργή, μισο-αναρριχητική, περνώντας από ανοίγματα όπου το φως γίνεται πράσινο και η θάλασσα ακούγεται πιο κοντά απ' ό,τι φαίνεται. Το μεσημεριανό γεύμα σερβίρεται σε μια ταβέρνα στην ακτή, με άμμο κάτω από τα πόδια και θέα στα αγκυροβολημένα γιοτ, με ψάρι μαγειρεμένο απλά και σερβιρισμένο με ρύζι και κάτι έντονο και πράσινο. Το απόγευμα η εξερεύνηση με αναπνευστήρα προσφέρει θαλάσσιες ανεμώνες που ταλαντεύονται πάνω από εγκεφαλοειδή κοράλλια και μικρά ψάρια που κινούνται σε χαλαρά σύννεφα, ενώ ο ήλιος αφήνει στο δέρμα μια ελαφριά αλμυρή σύσφιξη. Πίσω στο λιμάνι, οι ιστοί χτυπούν στα κατάρτια, οι κατσίκες διασχίζουν το δρομάκι χωρίς βιασύνη, και το φως πέφτει πίσω από τους λόφους του Tortola σε μακριές, χαλκοκόκκινες ζώνες.

Οι περισσότεροι που έρχονται εδώ βρίσκουν τον εαυτό τους να θέλει μια δεύτερη μέρα, και μετά μια τρίτη, όχι για κάποιο μεμονωμένο αξιοθέατο αλλά για τον ρυθμό που ορίζει ο τόπος: η παλίρροια που δουλεύει πάνω στον ύφαλο, ο άνεμος που αλλάζει τα πανιά, το ίδιο μπλε που εμφανίζεται σε έναν άλλο κόλπο. Η ακτή δεν είναι ξεχωριστό αξιοθέατο τοποθετημένο πάνω από τον προορισμό. Είναι ο ίδιος ο προορισμός, το κομμάτι του που κρατά τα νησιά ενωμένα, και το να το αφήσεις σημαίνει ότι κουβαλάς μαζί σου στο σπίτι το χρώμα του και τον αργό του θόρυβο.