Bourgogne-Franche-Comté

Η περιοχή αλλάζει σε βαθμίδες καθώς ταξιδεύεις. Στο βορρά, η κοιλάδα του Yonne διασχίζει έναν τόπο που μοιάζει πιο παλιός και πιο ήσυχος, με ασβεστολιθικά χωριά και τους σκοτεινούς, δασώδεις λόφους του Morvan να υψώνονται πίσω τους. Το Morvan είναι γρανίτης και βελανιδιά και βροχή, ένας τόπος μικρών αγροκτημάτων και ρυακιών που κόβουν το δασικό έδαφος. Πιο νότια, η γη ανοίγεται στην Côte d'Or, όπου οι πλαγιές είναι απότομες και τακτοποιημένες, κάθε τεμάχιο ονομασμένο και κάθε τοίχος χτισμένος από την ίδια ωχρή πέτρα. Έπειτα ο Saône απλώνεται στην επίπεδη πεδιάδα του, αργός και πράσινος, πριν το έδαφος αρχίσει ξανά να ανεβαίνει. Στα ανατολικά, κατά μήκος του Doubs, η διάθεση γίνεται πιο έντονη. Πευκοδάση πιέζονται πάνω στους οροπέδιους του Jura, ψυχρά ρέματα πέφτουν μέσα από στενές χαράδρες, και ο αέρας μυρίζει κομμένο ξύλο και γαλακτοκομεία. Η Franche-Comté μοιάζει με συνοριακή χώρα, με τα δικά της έθιμα και μια επιφύλαξη απέναντι στις πεδινές περιοχές.

Μια μέρα εδώ τείνει να ακολουθεί ένα μοτίβο περπατήματος και στάσεων. Η Dijon προσφέρει το παλιό της κέντρο, με σκαλιστές πόρτες, το δουκικό παλάτι και μια αγορά όπου πουλιέται μουστάρδα σε κάθε βαθμό καυστικότητας. Η Beaune είναι μικρότερη και πιο οικεία, με τις κεραμοσκεπές του παλιού νοσοκομείου να πιάνουν το φως, και τα υπόγεια κελάρια κάτω από την πόλη είναι αρκετά δροσερά ώστε να σε κάνουν να αργείς πάνω από ένα ποτήρι. Νότια, τα ερείπια της αβαείας του Cluny στέκονται σε μια ήσυχη έκταση από γρασίδι, και η κλίμακα της απώλειας εκεί είναι δύσκολο να συλλάβει κανείς χωρίς να σταθεί ανάμεσα στις σπασμένες καμάρες. Πιο ανατολικά, η Besançon κάθεται σε μια σφιχτή στροφή του Doubs, με την ακρόπολή της ψηλά πάνω στον βράχο πάνω από τον ποταμό και τους δρόμους να κατεβαίνουν απότομα προς το νερό. Η Ornans, στην κοιλάδα του Loue, είναι τόπος με πέτρινες γέφυρες και αργά νερά, το είδος της πόλης όπου ένα μακρύ μεσημεριανό με τοπικό τυρί και ψωμί φαίνεται το μόνο λογικό σχέδιο.

Αυτό που μένει μαζί σου είναι η αίσθηση ότι πέρασες από πολλά τοπία χωρίς να φύγεις από την ίδια περιοχή. Τα αμπέλια δίνουν τη θέση τους στο δάσος, το δάσος στα ψηλά λιβάδια, και τα λιβάδια στην πεδιάδα του ποταμού, με κάθε αλλαγή να έρχεται χωρίς περιττή φασαρία. Φεύγεις με την αίσθηση ότι ο τόπος έχει χτιστεί αργά, μια κοιλάδα κάθε φορά, και ότι κάθε κομμάτι του έχει τη δική του υπομονετική λογική. Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς την επιστροφή, να πάρει έναν άλλο δρόμο προς τους λόφους και να βρει το επόμενο χωριό ακόμα ήρεμο, ακόμα κρατώντας τη θέση του.