Baja California Sur

Κινούμενοι από βορρά προς νότο, το τοπίο αλλάζει τρόπους. Γύρω από το Λορέτο και τη Μουλέχε η χώρα είναι τραχιά και ήσυχη, ξερά αρόγια κατεβαίνουν μέσα από κάκτους κάρδον προς κολπίσκους με χλωμή άμμο, ενώ τα βουνά στέκονται πίσω από την ακτή. Το κέντρο, γύρω από το Λα Πας, μοιάζει με εργαζόμενο λιμάνι. Αλιευτικές βάρκες κάθονται χαμηλά στον κόλπο, το μαλεκόν είναι γεμάτο παγκάκια με θέα στη θάλασσα, και η πόλη έχει την ανέσυχη αίσθηση ενός τόπου που ακόμα ακολουθεί τις παλίρροιες. Πιο νότια, το Λος Κάμπος είναι η πιο κομψή περιοχή, με γήπεδα γκολφ, παραλίες με αμμόλοφους και έναν διάδρομο ξενοδοχείων, ωστόσο η γη πέρα από τα όριά του παραμένει θαμνώδης, άδεια και σκληραγωγημένη από τον άνεμο. Στην πλευρά του Ειρηνικού, το Τόδος Σάντος είναι μια εντελώς διαφορετική πόλη: δρόμοι σκιασμένοι από φοίνικες, ασβεστωμένοι τοίχοι και η αίσθηση ενός πρώην οικισμού ζαχαροκάλαμου που έμαθε να φτιάχνει γκαλερί και μικρές κουζίνες μέσα από τα παλιά του κτίρια.

Μια μέρα εδώ σπάνια προγραμματίζεται σφιχτά. Στο Λα Πας μπορεί κανείς να περπατήσει στο μαλεκόν νωρίς το πρωί, όταν το φως είναι ακόμη χαμηλό πάνω από τον κόλπο, και να φάει γαρίδες σε έναν πάγκο όπου ο μάγειρας ήδη κόβει λάιμ. Από εκεί, μια βάρκα ξεκινά για τον κόλπο, και το νερό γίνεται τόσο διαυγές που μπορείς να διακρίνεις την άμμο στον βυθό από την πλώρη. Το Κάμπο Πούλμο βρίσκεται στην ανατολική ακτή, όπου η ύφαλος είναι αρκετά ρηχή για να κάνεις σνόρκελ από πάνω της, και τα ψάρια κινούνται αργά ανάμεσα στους κοραλλιογενείς σχηματισμούς. Πίσω στον δρόμο προς βορρά, ο Κόλπος Κονσεπθιόν ανοίγεται σαν μακριά καμπύλη παραλίας, με το νερό τόσο ήρεμο που μοιάζει με χυμένο. Στην Σάντα Ροζαλία, η μικρή σιδερένια εκκλησία μεταφέρθηκε κομμάτι-κομμάτι και συναρμολογήθηκε στον λόφο, και το σκούρο μέταλλό της φαίνεται παράξενα οικείο δίπλα στις σκουριασμένου χρώματος στέγες και τη μυρωδιά του φούρνου λίγο παραπέρα. Τον ρυθμό τον ορίζουν ο άνεμος και η ζέστη, καθώς και οι μακριές διαδρομές ανάμεσα στον ένα κόλπο και τον επόμενο.

Αυτό που μένει μαζί σου είναι πόσο λίγα ζητά η περιοχή να βιαστείς. Τα βουνά κρατούν τη δική τους σιωπή, οι πόλεις τον δικό τους ρυθμό, και η θάλασσα, από όποια πλευρά κι αν στέκεσαι, δεν είναι ποτέ μακριά. Με το βραδάκι, καθώς το φως γέρνει σε χαλκό πάνω από την έρημο και ο κόλπος σκουραίνει πίσω από τα νησιά, βρίσκεσαι να αναρωτιέσαι πόσα ακόμη πρωινά θα χρειάζονταν για να γνωρίσεις πραγματικά τους κολπίσκους. Η επιθυμία να μείνεις δεν είναι σχέδιο. Είναι απλώς η αίσθηση ότι η χερσόνησος έχει περισσότερα να σου δείξει απ' όσα χωρά ένα ταξίδι, και ότι η ακτή, με όλους τους κόλπους και τις στροφές της, περιμένει ακόμη.