Algarve

Η περιοχή αλλάζει μόλις φύγεις από τον παραθαλάσσιο δρόμο. Προς τα βόρεια, το έδαφος ανεβαίνει στη Σέρα ντε Μοντσάντε, όπου ο αέρας μυρίζει ρετσίνι και καπνό ξύλου, οι δρόμοι είναι πλαισιωμένοι από καστανιές και οι πλαγιές είναι διάσπαρτες με φελλόδρυες που έχουν γδαρθεί σε κορμούς σκουριάς. Πιο μέσα στην ενδοχώρα, οι λόφοι μαλακώνουν σε οπωρώνες και μικρά αγροκτήματα, με ασπρισμένα σπίτια αποτραβηγμένα ανάμεσα σε πορτοκαλιές. Κατά μήκος της νότιας ακτής, ο χαρακτήρας αλλάζει ξανά. Απότομοι βράχοι από ρόδινο-μελί πέτρα κατεβαίνουν σε κολπίσκους που προσεγγίζονται με απότομα μονοπάτια, και η θάλασσα έχει σκαλίσει σε αυτούς καμάρες και σπηλιές. Προς την ανατολή, το τοπίο ισοπεδώνεται σε αλυκές, αμμολωφίδες και στην ευρεία, παλιρροιακή λιμνοθάλασσα της Ria Formosa, έναν τόπο με καλαμιώνες, πουλιά που περπατούν στα ρηχά και χαμηλούς ορίζοντες. Στο δυτικό άκρο, το Σάγκρες είναι γυμνό και ξεπλυμένο από τον άνεμο, εκεί όπου η γη φαίνεται να παραδίδεται και ο Ατλαντικός παίρνει τα ηνία.

Οι πόλεις βρίσκονται τόσο κοντά η μία στην άλλη, που μπορείς να περάσεις από πολύ διαφορετικές διαθέσεις μέσα σε μία μέρα. Το Σίλβες δεσπόζει πάνω από τον ποταμό Αράντε, με τα τείχη του κόκκινου ψαμμίτη να υψώνονται πάνω από τις στέγες της πόλης, και οι δρόμοι του είναι τόσο ήσυχοι που ακούς ένα παντζούρι να ανοίγει το πρωί. Η Λάγκος έχει παλιά τείχη και ένα αλιευτικό λιμάνι όπου οι άνδρες μπαλώνουν δίχτυα στην προβλήτα και οι ψητές σαρδέλες πωλούνται από μια σχάρα δίπλα στο νερό. Η Ταβίρα είναι η πιο χαριτωμένη απ' όλες, με τα λευκά και τερακότα σπίτια της και στις δύο όχθες του Γκιλάο και μια παλιά γέφυρα όπου η κόσμος σταματά για να παρακολουθήσει το ρεύμα. Πιο ανατολικά, η παλιά συνοικία του Φάρο έχει καθεδρικό και πλακόστρωτες πλατείες, και πέρα από αυτήν η λιμνοθάλασσα απλώνεται με τις αμμολωφίδες και τις μικρές βάρκες της. Μια μέρα εδώ είναι μια αλληλουχία μικρών πραγμάτων: ψωμί ακόμη ζεστό από τον φούρνο, το κροτάλισμα των καρεκλών των καφέ, η γεύση του αλατιού σε μια αύρα που πέρασε πάνω από το νερό, και η ξαφνική ησυχία ενός δρόμου που σε οδηγεί έξω από την πόλη εντελώς.

Αυτό που μένει μαζί σου είναι η έλξη ανάμεσα στο εργαζόμενο τοπίο και τη θάλασσα. Τα αγροκτήματα, τα αλιευτικά καΐκια και οι αλυκές εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται, και οι βράχοι και η λιμνοθάλασσα αλλάζουν με την παλίρροια με τρόπους που κανένα πρόγραμμα ταξιδιού δεν μπορεί να ελέγξει πλήρως. Πολλοί επισκέπτες φεύγουν με την αίσθηση ότι έχουν μόνο ξύσει την επιφάνεια, και ότι η περιοχή ανταμείβει την επιστροφή. Βρίσκεσαι να σκέφτεσαι το φως του απογεύματος πάνω στους βράχους της Ponta da Piedade, τον ήχο της λιμνοθάλασσας το σούρουπο, και τη σκέψη ότι μια ακόμη εβδομάδα εδώ δεν θα ήταν χαμένη. Το Αλγκάρβε δεν είναι ένας τόπος αλλά πολλοί, ραμμένοι μεταξύ τους από δρόμους και από τη θάλασσα, και η επιθυμία να μείνεις σε αυτό μεγαλώνει όσο περισσότερο από αυτό βλέπεις.