Northland Region

Όσο προχωράς βορειότερα, η γη αραιώνει. Πέρα από τις τελευταίες πόλεις, οι αμμόλοφοι του Te Paki σηκώνονται ωχροί και ανήσυχοι, και η μακριά παραλία του Te Oneroa-a-Tōhe εκτείνεται σταθερή και σκαλισμένη από τον άνεμο, κάτω από έναν ουρανό που φαίνεται να μην έχει τίποτα να τον κρατά κάτω. Στρίψε δυτικά προς το Hokianga και η διάθεση σκουραίνει. Ο κόλπος είναι πλατύς και ήσυχος, η μαύρη άμμος του κρύα κάτω από τα πόδια, και το δάσος κατεβαίνει ως το νερό με κάποιου είδους υπομονή. Πιο στην ενδοχώρα, γύρω από το Waipoua, τα καουρί είναι μεγαλύτερα από τα περισσότερα χρόνια της ιστορίας της χώρας, και το να περπατάς ανάμεσά τους κάνει την καθημερινή κουβέντα να ακούγεται δυνατή. Ο Κόλπος των Νησιών, αντίθετα, είναι ήρεμος και προστατευμένος, με τους κολπίσκους του να διπλώνουν ο ένας μέσα στον άλλο, ώστε κάθε στροφή να αποκαλύπτει μια νέα μικρή ακτή. Νότια του, η γη ανεβαίνει σε πράσινους λόφους και βοσκοτόπια, και οι καταρράκτες κοντά στο Whangārei πέφτουν μέσα από θάμνους που στάζουν ακόμη και στην ξηρασία.

Μια μέρα εδώ μπορεί να ξεκινήσει στο Kerikeri, όπου το παλιό πέτρινο κατάστημα και το ιεραποστολικό σπίτι στέκονται ανάμεσα σε οπωροφόρα δέντρα, με τοίχους αρκετά χοντρούς ώστε να κρατούν έξω έναν αιώνα ζέστης. Συνέχισε για Paihia και μετά για Russell, ένα παραθαλάσσιο χωριό με ξύλινα σπίτια και μικρά μαγαζιά, όπου τον ρυθμό τον δίνουν τα σκάφη που έρχονται και φεύγουν από τη ράμπα. Από τη θάλασσα ο κόλπος ανοίγει. Ακρωτήρια υψώνονται από το γαλάζιο, ο θάμνος φτάνει ως την γραμμή της παλίρροιας, και η θάλασσα είναι τόσο διαυγής πάνω από την άμμο που μπορείς να μετρήσεις τα κύματα στον βυθό. Πίσω στη στεριά, τα προάστια του Waitangi προσφέρουν πλατιά γκαζόν, το σκαλιστό μέγαρο συνάξεων και το Σπίτι της Συνθήκης, όπου η ιστορία της χώρας αφηγείται απλά και χωρίς στολίδια. Φάε ψάρι που κολυμπούσε εκείνο το πρωί. Σταμάτα για καφέ σε ένα μετασκευασμένο υπόστεγο. Άφησε το απόγευμα να κυλήσει αργά.

Αυτό που μένει μαζί σου είναι ο τρόπος με τον οποίο η περιοχή σε αγκαλιάζει χωρίς περιστροφές. Το δάσος, οι αμμόλοφοι, οι κόλποι και η ακτή μοιάζουν να στέκονται δίπλα δίπλα, σαν να ήταν πάντα γείτονες. Η αναχώρηση είναι το δύσκολο κομμάτι. Οδηγείς νότια με τα παράθυρα ανοιχτά, ο αέρας αλλάζει από αλμύρα σε πεύκο και πάλι πίσω, και βρίσκεσαι ήδη να σχεδιάζεις μια μεγαλύτερη παραμονή, μία που θα σου επέτρεπε να περπατήσεις την παραλία με το σούρουπο και να ξυπνήσεις με το ίδιο γκρίζο φως πάνω στο νερό.