Δημοτική Κοινότητα Κισσάμου

Τα βασικά για Δημοτική Κοινότητα Κισσάμου

Εκεί όπου τα Λευκά Όρη κατεβαίνουν στη Λιβυκή Θάλασσα, μια λιμενική πόλη παρατάσσει τα ψαροκάικά της κατά μήκος μιας πέτρινης προκυμαίας. Τα σπίτια ανεβαίνουν στην πλαγιά σε ξεθωριασμένη ώχρα και ασβέστη, και το φως μένει για πολλή ώρα.

Το Κίσσαμο γίνεται καλύτερα κατανοητό με τα πόδια, τις πρώτες ώρες της μέρας, πριν εγκατασταθεί η ζέστη. Οι δρόμοι στενεύουν καθώς ανηφορίζουν μακριά από το νερό, μετατρέπονται σε σοκάκια όπου τα μπαλκόνια γέρνουν το ένα προς το άλλο, και η μυρωδιά του καφέ και του πετρελαίου ανεβαίνει από την προκυμαία. Ηλικιωμένοι κάθονται έξω από τα καφενεία με τα κομπολόγια τους, και γυναίκες σκουπίζουν τα σκαλοπάτια προτού περάσει το πρώτο φορτηγάκι της παράδοσης μέσα από τα στενά. Μέχρι το μεσημέρι η πέτρα κρατά τη ζεστασιά της, η πόλη σιγά σιγά ησυχάζει και τα παντζούρια μισοκλείνουν. Το βράδυ αντιστρέφει όλα αυτά. Η πλατεία γεμίζει, τα φώτα του λιμανιού ανάβουν ένα ένα, και οι ράχες πίσω από την πόλη μεταβάλλονται από γκρι σε βιολετί, ενώ η θάλασσα από κάτω μένει στο χρώμα του κασσίτερου. Τίποτα εδώ δεν έχει στηθεί για τους επισκέπτες. Η πόλη απλώς τηρεί το δικό της ωράριο, και το μαθαίνεις μένοντας αρκετά ακίνητος ώστε να το ακούσεις.

Το τοπίο γύρω από το Κίσσαμο εξηγεί σχεδόν τα πάντα. Δυτικά της πόλης η ακτή συνεχίζει προς τα Φαλάσαρνα, όπου μια μακριά ανοιχτόχρωμη παραλία βρίσκεται δίπλα στα ερείπια μιας αρχαίας λιμενικής πόλης, με τις λαξευμένες πέτρες και τα σκαλισμένα σκαλοπάτια της να αναδύονται από την άμμο σαν να μόλις αποτραβήχτηκε η θάλασσα. Πιο μακριά, η χερσόνησος των Γραμβούσων υψώνει ένα βενετσιάνικο φρούριο πάνω από ένα επίπεδο νησάκι, και τα καΐκια που την περιπλέουν μεταφέρουν τα ίδια αλμυρά από τον καιρό πληρώματα που δουλεύουν και στην προκυμαία του Κισσάμου. Βόρεια, η λιμνοθάλασσα του Μπάλου γίνεται ρηχή και απίστευτα ανοιχτόχρωμη, με τους αμμόλοφους της να απλώνονται σαν δάχτυλα πάνω από νερά που αλλάζουν χρώμα με κάθε σύννεφο. Αυτά δεν είναι ξεχωριστά αξιοθέατα τοποθετημένα κατά μήκος ενός δρόμου. Είναι τα άκρα του κόσμου μιας και μόνο πόλης, προσβάσιμα από τους ίδιους δρόμους και συζητούμενα στις ίδιες κουζίνες.

Η διαμονή που μένει στη μνήμη σου είναι εκείνη που κρατά τα καθημερινά πράγματα: ψωμί από έναν φούρνο που είναι ακόμα ζεστό στην αυγή, λάδι που χύνεται πάνω σε ντομάτες σε ένα απλό τραπέζι, η αργή ανηφορική βόλτα από το λιμάνι καθώς το τελευταίο φως φεύγει από τα βουνά. Το Κίσσαμο ζητά πολύ λίγα από τον καθένα. Προσφέρει μια προκυμαία, έναν λόφο με παλιές στέγες, μια ακτογραμμή που συνεχώς επινοεί τον εαυτό της εκ νέου, και μια θάλασσα που είναι απλώς μέρος της πόλης και όχι κάτι που καταναλώνεται στον δρόμο. Η επιθυμία να μείνεις εδώ προέρχεται από αυτή τη σιωπηλή ανταλλαγή, από την αίσθηση ότι η πόλη το κάνει αυτό εδώ και πολύ καιρό και θα συνεχίσει να το κάνει είτε την παρακολουθείς είτε όχι, και ότι θα ήθελες πολύ να βρίσκεσαι εκεί όταν το κάνει.