Sicily

Η Σικελία αλλάζει χαρακτήρα καθώς ο δρόμος στρίβει. Η δύση είναι ξηρή και σκαφτή από τον άνεμο, με ασβεστολιθικούς λόφους, σκούρα οινοποιεία γύρω από το Μαρσάλα και τις μεσαιωνικές στενωπούς της Έρυκας, που αιωρούνται μέσα στα σύννεφα πάνω από την πεδιάδα. Κινούμενοι βόρεια και προς την ενδοχώρα, το έδαφος ανεβαίνει προς τα βουνά των Μαντόνι, όπου τα δάση με βελανιδιές και τα μονοπάτια των προβάτων αντικαθιστούν τα ελαιόδεντρα. Το κέντρο είναι χώρα σιταριού και γυμνών αργιλωδών λόφων, με εγκαταλελειμμένα ορυχεία θείου και αγροικίες των οποίων το κονίαμα έχει ραγίσει από τον ήλιο. Η ανατολή είναι διαφορετική και πάλι. Οι μαύρες πλαγιές της Αίτνας κυριαρχούν σε όλα, και η παλιά λάβα της Κατάνια περιβάλλει τους δρόμους της με γκρι χρώμα. Στα νοτιοανατολικά, οι μπαρόκ πόλεις της Val di Noto στηρίζουν τα μπαλκόνια τους σε σκαλισμένα πρόσωπα και γκροτέσκες μορφές, ενώ κοντά στο Ακράγαντα οι ναοί στέκονται σε μια ράχη πάνω από τα αμυγδαλιά.

Μια καλή μέρα εδώ ξεκινά νωρίς. Στις Συρακούσες, το νησί της Ορτίτζια είναι ακόμη ήσυχο πριν ανοίξει η αγορά, και το φως έρχεται από το λιμάνι σε μακριές ζώνες πάνω στην πέτρα χρώματος μελιού. Οι ψαράδες μπαλώνουν δίχτυα στην αποβάθρα, ενώ οι αρτοποιοί βγάζουν τα ταψιά τους στον δρόμο. Αργότερα, ο δρόμος προς το Παλέρμο διασχίζει τη βόρεια ακτή, και η πόλη ανοίγει με θόρυβο και χρώματα: αγορές, καμπάνες εκκλησιών, ένα πιάτο αραντσίνι που τρώγεται όρθιο. Λίγο παραπέρα, το Τσεφαλού κάθεται κάτω από τον βράχο του με τα ψαροκάικά του τραβηγμένα στην άμμο, και τα παλιά σοκάκια ανεβαίνουν απότομα ως τον καθεδρικό ναό που πιάνει τον απογευματινό ήλιο. Στην Κατάνια, το βράδυ προορίζεται για γρανίτα και για περπάτημα στους δρόμους από μαύρη πέτρα, με το βουνό να φαίνεται ακόμη στο τέλος κάθε πλάγιου δρόμου.

Αυτό που μένει δεν είναι τόσο κάποια μεμονωμένη θέα, όσο ο τρόπος με τον οποίο το νησί κρατά τον δικό του ρυθμό. Φεύγεις από μια πόλη νιώθοντας ότι την κατάλαβες μόνο στο ήμισυ, και θέλεις να επιστρέψεις στην πέτρα, το αλάτι και το φως της θάλασσας. Η ακτή, με τα μικρά λιμανάκια και τις μακριές, έρημες παραλίες της, είναι μέρος αυτής της επιθυμίας, όχι ξεχωριστό αξιοθέατο. Αν μείνεις λίγο περισσότερο, βλέπεις τις αλυκές να ξαναγίνονται ροζ το σούρουπο και καταλαβαίνεις γιατί όσοι φεύγουν από τη Σικελία συχνά βρίσκουν τον εαυτό τους να σχεδιάζει την επιστροφή.