Abruzzo

Η περιοχή αλλάζει κάθε λίγα χιλιόμετρα, χωρίς ωστόσο να μοιάζει ποτέ με σειρά ξεχωριστών τόπων. Κατά μήκος της ακτής η γη ισιώνει σε αμπέλια και αμμώδεις αναβαθμούς, και οι πόλεις έχουν έναν ζωηρό, κοινωνικό αέρα, με ψαράδικα καΐκια τραβηγμένα στα χαλίκια και καφέδες που απλώνονται στους παραλιακούς δρόμους. Στρέφοντας προς την ενδοχώρα, οι λόφοι υψώνονται σε βαθμίδες ελαιώνων και σιταριού, με πέτρινα χωριά στοιβαγμένα στις κορυφές τους σαν φορτίο. Πιο δυτικά το έδαφος γίνεται σκληρότερο και ψηλότερο. Οι ασβεστολιθικές κορυφές διαπερνούν τα οξυάς δάση, και οι κοιλάδες στενεύουν σε φαράγγια όπου ο αέρας γίνεται τσουχτερός και η σιωπή σχεδόν απτή. Κάθε ζώνη κρατά τον δικό της ρυθμό, τη δική της διάλεκτο γεύσεων και τεχνών, και τη δική της αίσθηση της απόστασής της από τη θάλασσα.

Μια μέρα εδώ μπορεί να αρχίσει στα βουνά, σε ένα μονοπάτι μέσα στον όγκο της Μαγιέλα, όπου η θέα ανοίγει πάνω από δώδεκα κοιλάδες ταυτόχρονα και ο μόνος ήχος είναι ο άνεμος που περνά πάνω από τα θάμνα. Μέχρι το μεσημέρι μπορείτε να βρεθείτε σε μια ορεινή πόλη όπως η Σουλμόνα, όπου οι μεσαιωνικοί δρόμοι είναι γεμάτοι εργαστήρια που εξακολουθούν να φτιάχνουν τα ζαχαρωτά αμύγδαλα με το χέρι, και όπου το παλιό ρωμαϊκό υδραγωγείο στέκεται ανάμεσα στις στέγες σαν ένα γεγονός που κανείς δεν έχει φροντίσει να κρύψει. Η Λακουίλα, η πρωτεύουσα της περιοχής, είναι μια πόλη από ωχρή πέτρα και αποκατεστημένες εκκλησίες, που ανοικοδομείται αργά και με εμφανή φροντίδα από τον σεισμό του 2009, και η καθεδρική της πλατεία ανταμείβει μια στάση χωρίς βιασύνη. Αργότερα, ο δρόμος κατεβαίνει προς την ακτή, όπου τα ξύλινα τραμπόκκι, οι ψαρότοποι που έχουν χτιστεί πάνω από το νερό σε μακριούς ξύλινους βραχίονες, ρίχνουν μακριές σκιές πάνω στους βράχους. Ένα πιάτο ψητό ψάρι φαγωμένο με τη θάλασσα πολύ κοντά κάνει ολόκληρη τη διαδρομή να μοιάζει με ένα συνεχές ταξίδι και όχι με μια σειρά προορισμών.

Αυτό που μένει μαζί σας είναι ο τρόπος με τον οποίο η περιοχή διατηρεί τις αντιθέσεις της σε ισορροπία. Τα βουνά δίνουν στην ακτή τον άνεμό τους και το καθαρό φως της, και η ακτή δίνει στα ορεινά χωριά την παραγωγή τους και την αίσθηση ότι είναι συνδεδεμένα με τον ευρύτερο κόσμο. Η Αμπρότσο ανταμείβει όσους είναι διατεθειμένοι να επιβραδύνουν, να περπατούν αντί να οδηγούν, και να αφήνουν ένα απόγευμα να περιπλανηθεί. Φεύγοντας από εδώ, βρίσκετε τον εαυτό σας να υπολογίζει ήδη πώς θα επιστρέψει, φαντάζοντας τη ράχη στο πρώιμο φως και τα καΐκια σε ηρεμία στην ακτή κάτω από αυτήν.