Lika-Senj

Στην ενδοχώρα, η γη είναι ένας υψίπεδο καρστ, ανοιχτό και σκαλισμένο από τον άνεμο, όπου τα χωριά βρίσκονται μακριά το ένα από το άλλο και τα χωράφια περιβάλλονται από χαμηλούς, ξερούς τοίχους. Το Γκοσπίτς, το διοικητικό κέντρο, έχει την απλή πρακτικότητα μιας πόλης που εξυπηρετεί τα αγροκτήματα και τα δάση γύρω της. Παρακάτω, η χώρα στενεύει σε δασώδεις λόφους και απότομες κοιλάδες, και ο αέρας γίνεται πιο κρύος και καθαρός. Εδώ οι καταρράκτες του Πλιτβίτσε δίνουν στην περιοχή την πιο γνωστή της όψη: μια αλυσίδα τυρκουάζ λιμνών που κατεβαίνουν σκαλοπάτι-σκαλοπάτι μέσα από οξιές και έλατα, με ξύλινες διαδρομές που τρέχουν κατά μήκος των άκρων ώστε να ακούς το νερό να κινείται κάτω από τα φύλλα. Το εσωτερικό μοιάζει υπομονετικό και λίγο αυστηρό, σαν να έμαθε να κρατά τις σκέψεις του μέσα από μακρούς χειμώνες.

Η ακτή αλλάζει εντελώς τη διάθεση. Το Σένι είναι μια μικρή λιμενική πόλη με πέτρινα σπίτια και στενά σοκάκια που ανεβαίνουν προς ένα φρούριο, και η ιστορία της με τους καπετάνιους και τους λαθρέμπορους εξακολουθεί να διαβάζεται στα τείχη της. Περπατώντας στον κέι της, νιώθεις τη μπόρα πριν τη δεις, έναν ξηρό, κρύο άνεμο που κατεβαίνει από το βουνό και ισιώνει το νερό του λιμανιού σε σκληρές ραχούλες. Κατά μήκος της ακτής προς το Καρλόμπαγκ και το Γιαμπλανάτς, ο δρόμος στρίβει μέσα από πεύκα και θάμνους, και η θάλασσα εμφανίζεται σε κομμάτια ανάμεσα στα ακρωτήρια, με κάθε κολπίσκο σε διαφορετική απόχρωση του πράσινου. Το Γιαμπλανάτς είναι ένα ήσυχο λιμάνι με την ατμόσφαιρα ενός τόπου που υπάρχει κυρίως για να διασχίζεται, με τη μόλο του γεμάτη από την πρακτική δραστηριότητα του διαύλου. Μια μέρα εδώ μπορεί να είναι μια αργή ακολουθία μικρών πραγμάτων: ψωμί ακόμα ζεστό από τον φούρνο, η μυρωδιά της ρετσίνας στην πλαγιά, μια μακρά παύση στην άκρη του νερού με το βουνό πίσω σου.

Αυτό που μένει στον επισκέπτη είναι η αντίθεση ανάμεσα στα δύο μισά της περιοχής, το κρύο πέτρινο οροπέδιο και την αλμυρή, φωτεινή ακτή, δεμένα μαζί από μία δραματική γραμμή βουνού. Φεύγεις με την επιθυμία να ακούς τους καταρράκτες το πρωί και να βλέπεις το Βελεμπίτ να αλλάζει χρώμα το σούρουπο, και βρίσκεσαι να σκέφτεσαι την επιστροφή πριν ακόμα ο δρόμος έχει ανέβει και χαθεί από τη θέα της θάλασσας.