Istria

Στο εσωτερικό, η γη ανεβαίνει σε έναν κυματιστό οροπέδιο με ξερολιθιές, δρυοδάση και ελαιώνες, όπου τα χωριά κάθονται στις κορυφές των λόφων σαν να είχαν επιλεγεί για τη θέα τους προς τα χωράφια κάτω. Η δυτική ακτή είναι διαφορετική: πιο επίπεδη, πιο εργασμένη, ένα μωσαϊκό από αμπέλια, χώμα χρώματος καπνού και ψαροχώρια με δίχτυα που στεγνώνουν πάνω στους μόλους. Ο νότος κουβαλά το βάρος της ιστορίας. Το ρωμαϊκό αμφιθέατρο της Πούλας υψώνεται σχεδόν απροσδόκητα μέσα από την κίνηση της πόλης, και τα πέτρινα καθίσματά του εξακολουθούν να πιάνουν το φως όπως έκαναν πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Ανάμεσα σε αυτές τις ζώνες η διάθεση αλλάζει γρήγορα. Μια έκταση με καλλιέργειες μπορεί να δώσει τη θέση της σε μια ξαφνική θέα ανοιχτής θάλασσας, και μια πόλη σε λόφο μπορεί να μοιάζει με άλλη χώρα από το λιμάνι που βρίσκεται από κάτω της.

Μια καλή μέρα εδώ συνήθως ξεκινά στην ενδοχώρα. Τα τείχη του Μοτοβούν φτάνουν μέσα από έναν απότομο δρομάκο, και από την κορυφή η κοιλάδα του Μίρνα ξετυλίγεται σε στρώματα πράσινου και ώχρας, με τη γκρίζα γραμμή των βουνών Učka στον ορίζοντα. Η πέτρα είναι δροσερή ακόμη και στη μέση της ημέρας, και η πόλη είναι αρκετά ήσυχη ώστε να ακούς ένα παντζούρι που ανοίγει δύο δρόμους μακριά. Αργότερα, ο δρόμος κατηφορίζει προς την ακτή στην Πορέτς, όπου μια βασιλική του έκτου αιώνα φυλάσσει ψηφιδωτά σε χρυσό και βαθύ μπλε που μοιάζουν να λάμπουν από μέσα. Το Ροβίνι, πιο δυτικά, ανεβαίνει σε μια βραχώδη χερσόνησο, με τα παλιά του σπίτια να γέρνουν πάνω από στενά σοκάκια που καταλήγουν σε ένα καμπαναριό πάνω από τη θάλασσα. Κατέβα στο λιμάνι το απόγευμα και δες τα ψαράδικα να χτυπούν απαλά πάνω στην πέτρα. Ανάμεσα στις πόλεις, ο παραλιακός δρόμος περνά από πεύκα και πουρνάρια, και μετά ανοίγει σε μικρούς βοτσαλωτούς κολπίσκους όπου η θάλασσα είναι τόσο διαυγής που οι βράχοι κάτω από το νερό φαίνονται σαν σκιές.

Αυτό που μένει δεν είναι τόσο ένας κατάλογος αξιοθέατων όσο ο ρυθμός της κίνησης μέσα στον τόπο: η ησυχία μιας κορυφής λόφου με την αυγή, η ζεστασιά της ασβεστολιθικής πέτρας κάτω από τα πόδια, η γεύση του τοπικού ελαιολάδου και κρασιού σε ένα μακρύ τραπέζι με τη θάλασσα κάπου πέρα από τα δέντρα. Φεύγοντας από την Ίστρια, βρίσκεσαι ήδη να σκέφτεσαι την επόμενη στροφή, το επόμενο χωριό σε μια ράχη, την επόμενη κάλα όπου το νερό μοιάζει αδύνατο. Είναι μια περιοχή που προσκαλεί σε μεγαλύτερη παραμονή από την προγραμματισμένη, και αφήνει την αίσθηση ότι υπάρχει πάντα ένας ακόμη δρόμος που αξίζει να διανύσεις πριν τελειώσει η μέρα.