U.S. Virgin Islands

Każda część tego terytorium ma swój własny charakter. St. Croix jest największa i najbardziej płaska, długa wyspa pól trzcinowych zarośniętych krzewami, gdzie kamienne młyny cukrowe stoją bez dachów nad trawą, a stare nadmorskie miasteczka Christiansted i Frederiksted wciąż noszą swoje żółte i ochrowe fasady jak wspomnienie ksiąg rachunkowych. St. Thomas wznosi się stromo nad swoim portem, a drogi wiją się między tarasowymi zboczami, tak że za każdym zakrętem otwiera się nowy widok na dachy, zbiorniki na deszczówkę i łodzie na kotwicy. St. John to cicha wyspa, w większości objęta ochroną jako park narodowy, jej wzgórza porastają suche lasy, a zatoki osiąga się pieszo lub krótkim rejsem przez wodę. Mniejsze wysepki i Water Island tworzą obrzeża, każda z kilkoma domami i ogromną przestrzenią nieba.

Dzień zwykle zaczyna się od kawy na kamiennym schodku w Charlotte Amalie, gdzie port tętni życiem od łodzi motorowych, a arkadowe budynki kupieckie zatrzymują poranny chłód. Spaceruj uliczkami pod górę, mijając zamknięte galerie i kruszejące mury dawnych fortów, potem wjedź drogą przez grzbiet na północne wybrzeże, gdzie ląd opada ku wodzie tak gwałtownie, że morze zdaje się wspinać po zboczu. Na St. John szlak prowadzi w dół wąwozu porośniętego paprociami i drzewami mango do Reef Bay, gdzie na skale znajdują się starożytne ryciny, a popołudnie można spędzić w ciepłych płyciznach Trunk Bay, pływając z rurką wśród traw morskich. U wybrzeży St. Croix rafa przy Buck Island jest chroniona, a papugoryby przemykają wśród koralowców jelenich jak powolne konfetti. Wieczorem podaje się grillowane ryby, ponczu rumowe i dźwięki steel pan dochodzące z nadbrzeżnego baru.

Najdłużej pozostaje w pamięci to, jak to terytorium odmawia pośpiechu. Długo po tym, jak ostatni goście wrócą na pokład, uliczki Frederiksted są ciche, pies śpi w cieniu drzewa winogronowego, a rafa zachowuje swój własny, powolny rytm daleko od brzegu. Łapię się na tym, że chcę zostać dłużej, na tyle, by poznać, która zatoka łaskawie przyjmuje wiatr i która ścieżka daje najwięcej cienia. Wybrzeże to nie jest tu tłem dla regionu, lecz samym regionem, i wymaga tylko tyle, byś zostawał dość długo, by je zauważyć.